![Search icon](https://hackernoon.imgix.net/search-new.png?w=19&h=19)
Rozpoczęcie nowego projektu uczenia maszynowego wywołuje przypływ entuzjazmu i może być bardzo kuszące, aby od razu rzucić się na głęboką wodę. Istnieje wiele najnowszych, najnowocześniejszych modeli lub złożonych algorytmów, o których być może czytałeś. Obiecują przełomowe wyniki, a unikanie pokusy eksperymentowania z nimi od razu jest trudnym zadaniem.
Każdy współczesny przedsiębiorca chętnie testuje najnowocześniejsze techniki i prezentuje społeczności wyrafinowane (i udane) projekty. Jednak ten entuzjazm, choć dobry, może czasami zabierać sporo czasu, gdy dostrajasz hiperparametry i napotykasz trudności we wdrażaniu złożonych modeli.
W tym procesie należy zadać jedno najważniejsze pytanie: Jak właściwie mierzyć skuteczność naszego modelu?
Znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy złożoność naszego modelu jest uzasadniona lub czy wydajność jest rzeczywiście lepsza, może być trudne. Dzieje się tak, gdy nie ma prostszego punktu odniesienia. W tym przypadku posiadanie modelu bazowego staje się bardzo ważne. Model bazowy daje ten niezbędny punkt odniesienia — jest prosty, szybki w budowie i z natury możliwy do wyjaśnienia. Co zaskakujące, często model bazowy, który może zająć tylko 10% całkowitego wysiłku rozwojowego, może osiągnąć do 90% pożądanej wydajności, zapewniając wysoce wydajną ścieżkę do rozsądnych wyników.
Pomysł zaczynania od czegoś prostego to nie tylko łatwe podejście dla początkujących — to fundamentalna praktyka, która pozostaje istotna na wszystkich etapach kariery naukowca zajmującego się danymi. To mechanizm uziemiający i świetne przypomnienie, aby zrównoważyć nasze ambicje dotyczące złożoności z praktycznością jasnych, łatwych do zrozumienia i łatwych do opanowania rozwiązań.
Model bazowy to najbardziej podstawowa wersja używana do rozwiązania problemu. Zazwyczaj te modele obejmują regresję liniową dla wyników ciągłych lub regresję logistyczną dla wyników kategorycznych. Na przykład regresja liniowa może przewidywać zwroty z akcji na podstawie historycznych danych cenowych, podczas gdy regresja logistyczna może klasyfikować wnioskodawców kredytowych jako osoby o wysokim lub niskim ryzyku.
Podejście to różni się od bardziej złożonych modeli, takich jak sieci neuronowe lub metody zespołowe, które, choć skuteczne, mogą utrudniać zrozumienie problemu i wydłużać czas potrzebny na opracowanie rozwiązania ze względu na swoją złożoność i znaczne zasoby obliczeniowe.
Benchmarking jest bardzo ważnym początkowym krokiem w rozwoju dowolnego modelu ML. Kiedy tworzysz model bazowy, ustalasz podstawową metrykę wydajności, którą wszystkie kolejne modele (zazwyczaj bardziej złożone) muszą przekroczyć, aby uzasadnić swoją złożoność i zużycie zasobów. Ten proces jest nie tylko świetną kontrolą poprawności, ale także ugruntowuje Twoje oczekiwania i daje Ci jasny pomiar postępu.
Na przykład wyobraź sobie opracowanie modelu prognozowania trendów na rynku finansowym przy użyciu prostej średniej ruchomej (SMA) jako punktu odniesienia. Ta SMA może wykorzystywać krótkoterminowe dane historyczne do przewidywania przyszłych cen akcji, osiągając początkową dokładność 60% w prawidłowym prognozowaniu ruchów rynkowych. Model ten następnie wyznacza punkt odniesienia dla wszelkich zaawansowanych modeli, które następują. Jeśli później zostanie opracowany zaawansowany model, taki jak sieć Long Short-Term Memory (LSTM), i osiągnie on dokładność 65%, wzrost wydajności można dokładnie zmierzyć w stosunku do początkowej 60% linii bazowej.
To porównanie jest kluczowe dla ustalenia, czy 5% poprawa dokładności uzasadnia dodatkową złożoność i wymagania obliczeniowe LSTM. Bez takiej linii bazowej podejmowanie świadomych decyzji dotyczących skalowalności i praktycznego zastosowania bardziej złożonych modeli staje się trudne.
Takie podejście do testów porównawczych gwarantuje, że usprawnienia złożoności modelu są uzasadnione i doprowadzą do rzeczywistych udoskonaleń, a jednocześnie proces rozwoju jest dostosowany do efektywnych wyników.
Kluczowe jest stosowanie podejścia ekonomicznego w ML. Zwłaszcza gdy stawiasz sobie za cel dostosowanie procesów do zasad, które stawiają maksymalizację wartości przy jednoczesnym minimalizowaniu odpadów jako priorytet. Gdy zaczynasz od modelu bazowego, zmniejszasz zasoby i czas potrzebny na początkowe opracowanie i testowanie modelu. Oznacza to szybkie prototypowanie – a to jest niezbędne do natychmiastowej informacji zwrotnej i iteracyjnych ulepszeń.
Dzięki temu punktowi odniesienia każdą dodaną złożoność można teraz dokładnie ocenić.
Na przykład, jeśli chcesz przejść na bardziej złożony algorytm, taki jak autoregresja wektorowa (VAR), i okaże się, że zwiększa on dokładność prognozowania tylko nieznacznie, musisz przemyśleć, czy ta niewielka poprawa faktycznie uzasadnia dodatkowe wymagania obliczeniowe i złożoność. Odpowiedź może brzmieć: nie. Wtedy prostszy model pozostaje bardziej opłacalną opcją.
Skupiając się na efektywności kosztowej, zapewniasz, że zasoby są wykorzystywane efektywnie i osiągasz więcej niż tylko ulepszenia techniczne. Ponadto dostarcza praktyczne rozwiązania o wartości dodanej, które są uzasadnione pod względem poprawy wydajności i alokacji zasobów. W ten sposób każda inwestycja w złożoność modelu jest uzasadniona, co przyczynia się do ogólnych celów projektu bez nieproporcjonalnych wydatków.
W sektorach takich jak finanse, w których decyzje muszą być zgodne z rygorystycznymi normami regulacyjnymi, przejrzystość modeli nie jest tylko zaletą biznesową. Jest to podejście strategiczne, które znacząco pomaga w procesie spełniania przepisów i ułatwia komunikację z interesariuszami, którzy mogą nie mieć (głębokiego) zaplecza technicznego.
Weźmy nasz model SMA. Jest on łatwy do zinterpretowania, ponieważ jego wyniki są bezpośrednio powiązane z danymi wejściowymi. Dzięki temu łatwo wyjaśnić, w jaki sposób każdy wkład wpływa na przewidywany wynik. Gdy decyzje oparte na prognozach modelu muszą zostać uzasadnione przed zewnętrznymi regulatorami lub wewnętrznie przed członkami zespołu nietechnicznego, ta prostota jest kluczowa dla Twoich procesów.
Jeśli decyzja oparta na prognozach modelu SMA zostanie zakwestionowana, przejrzystość modelu pozwala na szybkie i proste wyjaśnienie logiki stojącej za jego pracą. Może to pomóc w przeglądach regulacyjnych i audytach oraz poprawić zaufanie i adopcję wśród użytkowników i decydentów. Co więcej, w miarę wzrostu złożoności modelu, na przykład przechodząc na bardziej złożone algorytmy, takie jak modele ARIMA lub VAR w celu uzyskania bardziej niuansowych prognoz, interpretowalność początkowej linii bazowej SMA staje się punktem odniesienia dla poziomu wyjaśnienia, który należy przedstawić.
Dzięki wykorzystaniu regresorów, takich jak wyniki istotności cech lub wartości SHAP w połączeniu z bardziej złożonymi modelami, postęp każdej dalszej wydajności modelu pozostaje przejrzysty. Pomaga to nie odrzucać celu procedury bezpieczeństwa w przypadku bardziej zaawansowanych modeli. Istotą prostego modelu bazowego jest zawsze wdrożenie warunku, że ogólna struktura i istotność zostaną zachowane nawet przy wzroście poziomu złożoności. Zapewnia to postanowienia dotyczące zgodności i komunikacji, które będą skuteczne.
Zarządzanie ryzykiem to kolejny ważny aspekt opracowywania modeli uczenia maszynowego, szczególnie w sektorach takich jak finanse, gdzie dokładne i wiarygodne prognozy mają wpływ na podejmowanie decyzji. Posiadanie prostego modelu bazowego to świetna strategia zarządzania tymi ryzykami.
Prosta linia bazowa stanowi zrozumiały punkt wyjścia, który umożliwia stopniowe (i bezpieczne) dodawanie udoskonaleń w celu zwiększenia złożoności modelu.
Na przykład model SMA (choć podstawowy) stanowi solidną podstawę do znajdowania podstawowych wzorców i potencjalnych anomalii w ruchach cen akcji. Jego użycie pomaga identyfikować wczesne oznaki zmienności lub nieprawidłowego zachowania rynku. Jest to kluczowe, aby uniknąć znacznych ryzyk finansowych przed wdrożeniem bardziej złożonych algorytmów predykcyjnych.
Ponadto korzystanie z modelu bazowego minimalizuje ryzyko nadmiernego dopasowania. To częsta pułapka w modelowaniu finansowym. Nadmierne dopasowanie ma miejsce, gdy model jest zbyt precyzyjnie dostrojony do danych historycznych i rejestruje szum zamiast podstawowego wzorca. Z tego powodu możesz otrzymać mylące prognozy i w rezultacie uzyskać niewiarygodne strategie handlowe. Prostszy model z mniejszą liczbą parametrów jest mniej podatny na ten problem, zapewniając, że oferowane przez niego prognozy są ogólnie stosowalne do niewidzianych danych.
Rosnąca złożoność w miarę jak SMA postępuje w małym modelu średniej ruchomej, takim jak ARIMA i VAR, staje się coraz bardziej złożona, prosta struktura SMA może pomóc nam systematycznie rozważyć skuteczność każdej dodanej złożoności. Ta stopniowa poprawa złożoności pomaga utrzymać kontrolę nad wydajnością modelu, zapewniając, że każda dodatkowa warstwa złożoności zapewnia wyraźną korzyść i nie powoduje nieuzasadnionego ryzyka.
To systematyczne podejście do eskalacji złożoności modelu pomaga zrozumieć, w jaki sposób zmiany w modelu wpływają na jego zachowanie i niezawodność. Zapewnia również, że ryzyko jest zawsze dobrze zarządzane. Kiedy zaczynasz od prostej linii bazowej i starannie kontrolujesz każdy etap rozwoju, zapewniasz, że modele prognozowania pozostają zarówno wydajne, jak i bezpieczne, wspierając podejmowanie decyzji finansowych.
Aby wybrać najbardziej odpowiedni model bazowy, musisz zrozumieć problem biznesowy i charakterystykę danych. Na przykład prognozy szeregów czasowych dla rynków finansowych mogą zaczynać się od modelu ARIMA jako punktu odniesienia, aby uchwycić dynamikę czasową w prosty sposób. Jakość danych i wstępne przetwarzanie również odgrywają kluczową rolę; nawet najprostszy model może działać słabo, jeśli zostanie wyposażony w niewystarczające lub źle wstępnie przetworzone dane.
I wreszcie, wiedza, kiedy przejść z modelu bazowego do bardziej złożonego, jest niezbędna. Decyzja ta powinna być podjęta na podstawie przyrostowych testów i walidacji, zgodnie z iteracyjnym podejściem Agile.
Rozpoczęcie projektów uczenia maszynowego poprzez wprowadzenie prostego modelu bazowego to nie tylko wstępny krok. To strategia. Strategia, która jest zgodna z metodologiami Agile promującymi wydajność, skuteczność i adaptowalność. Podejście do projektu w ten sposób może znacznie poprawić wyniki projektu, zapewniając, że każdy wzrost złożoności jest uzasadniony i dodaje namacalnej wartości. Przyjęcie prostoty to potężna rzecz. Jest to szczególnie świetna strategia w dziedzinach takich jak finanse, gdzie decyzje muszą być podejmowane szybko.