![Search icon](https://hackernoon.imgix.net/search-new.png?w=19&h=19)
Het starten van een nieuw machine learning-project brengt een golf van enthousiasme met zich mee, en het kan verleidelijk zijn om meteen in het diepe te springen. Er zijn genoeg van de nieuwste cutting-edge modellen of complexe algoritmes waar je misschien over hebt gelezen. Ze beloven baanbrekende resultaten, en het is een lastige opgave om de verleiding te weerstaan om er meteen mee te experimenteren.
Elke moderne ondernemer wil graag state-of-the-art technieken testen en geavanceerde (en succesvolle) projecten aan de community laten zien. Toch kan dit enthousiasme, hoewel goed, soms veel tijd kosten als je hyperparameters verfijnt en de moeilijkheid tegenkomt van het implementeren van complexe modellen.
In dit proces is er één belangrijke vraag die gesteld moet worden: Hoe meten we de effectiviteit van ons model?
Erachter komen of de complexiteit van ons model gerechtvaardigd is of dat de prestaties echt superieur zijn, kan een uitdaging zijn. Dit gebeurt wanneer er geen eenvoudiger referentiepunt is. Hier wordt het hebben van een baselinemodel erg belangrijk. Een baseline biedt dat essentiële referentiepunt — het is eenvoudig, snel te bouwen en inherent verklaarbaar. Verrassend genoeg kan een baselinemodel, dat slechts 10% van de totale ontwikkelingsinspanning in beslag neemt, vaak tot 90% van de gewenste prestaties bereiken, wat een zeer efficiënt pad naar redelijke resultaten oplevert.
Het idee om eenvoudig te beginnen is niet alleen een gemakkelijke aanpak voor beginners — het is een fundamentele praktijk die relevant blijft in alle stadia van een carrière in datawetenschap. Het is een grondingsmechanisme en een geweldige herinnering om onze ambitie voor complexiteit in evenwicht te brengen met de praktische aspecten van duidelijke, gemakkelijk te begrijpen en beheersbare oplossingen.
Een baselinemodel is de meest basale versie die wordt gebruikt om een probleem aan te pakken. Meestal bevatten deze modellen lineaire regressie voor continue uitkomsten of logistieke regressie voor categorische uitkomsten. Een lineaire regressie kan bijvoorbeeld aandelenrendementen voorspellen op basis van historische prijsgegevens, terwijl logistieke regressie kredietaanvragers kan classificeren als hoog of laag risico.
Deze aanpak verschilt van complexere modellen zoals neurale netwerken of ensemblemethoden. Deze zijn weliswaar krachtig, maar kunnen het begrijpen van het probleem lastiger maken en de benodigde tijd voor de ontwikkeling ervan vergroten vanwege hun complexiteit en aanzienlijke rekenkracht.
Benchmarking is een zeer belangrijke eerste stap in de ontwikkeling van elk ML-model. Wanneer u een basismodel opzet, stelt u een fundamentele prestatiemaatstaf vast die alle modellen die daarna komen (die doorgaans complexer zijn) moeten overtreffen om hun complexiteit en resourceverbruik te rechtvaardigen. Dit proces is niet alleen een geweldige sanity check, maar ook een onderbouwing van uw verwachtingen en geeft u een duidelijke maatstaf voor de voortgang.
Stel je bijvoorbeeld voor dat je een model ontwikkelt om trends op de financiële markt te voorspellen met behulp van een eenvoudig voortschrijdend gemiddelde (SMA) als basislijn. Deze SMA kan historische gegevens op korte termijn gebruiken om toekomstige aandelenkoersen te voorspellen, waarbij een initiële nauwkeurigheid van 60% wordt bereikt bij het correct voorspellen van marktbewegingen. Dit model stelt vervolgens de benchmark vast voor alle geavanceerde modellen die volgen. Als een geavanceerd model, zoals een Long Short-Term Memory (LSTM)-netwerk, later wordt ontwikkeld en een nauwkeurigheid van 65% bereikt, kan de prestatieverhoging nauwkeurig worden gemeten ten opzichte van de initiële basislijn van 60%.
Deze vergelijking is cruciaal om te bepalen of de 5% verbetering in nauwkeurigheid de extra complexiteit en rekenkundige eisen van de LSTM rechtvaardigt. Zonder een baseline als deze wordt het nemen van weloverwogen beslissingen over de schaalbaarheid en praktische toepassing van complexere modellen een uitdaging.
Deze aanpak van benchmarking zorgt ervoor dat verbeteringen in de modelcomplexiteit gerechtvaardigd zijn en tot echte verbeteringen zullen leiden. Tegelijkertijd wordt het ontwikkelingsproces afgestemd op effectieve resultaten.
Het volgen van een kosteneffectieve aanpak in ML is essentieel. Vooral wanneer u een doel stelt om uw processen af te stemmen op principes die het maximaliseren van waarde en het minimaliseren van verspilling als prioriteit stellen. Wanneer u begint met een basismodel, vermindert u de middelen en tijd die nodig zijn voor de initiële ontwikkeling en het testen van het model. Dit betekent snelle prototyping – en dat is essentieel voor directe feedback en iteratieve verbeteringen.
Met deze basislijn kunt u nu zorgvuldig de complexiteit evalueren die u toevoegt.
Als u bijvoorbeeld de overstap wilt maken naar een complexer algoritme zoals vector-autoregressie (VAR) en ontdekt dat dit de voorspellingsnauwkeurigheid slechts marginaal verhoogt, moet u opnieuw nadenken of deze kleine verbetering de extra rekeneisen en complexiteit daadwerkelijk rechtvaardigt. Het antwoord is misschien nee. Dan blijft het eenvoudigere model de meest kosteneffectieve optie.
Door te focussen op kosteneffectiviteit, zorgt u ervoor dat resources efficiënt worden gebruikt en meer bereiken dan alleen technische verbeteringen. Ook levert het praktische, waardetoevoegende oplossingen die gerechtvaardigd zijn in termen van prestatieverbetering en resourcetoewijzing. Op deze manier is elke investering in modelcomplexiteit gerechtvaardigd, wat bijdraagt aan de algehele projectdoelen zonder onevenredige kosten.
In sectoren als financiën, waar beslissingen moeten voldoen aan strikte regelgevingsnormen, is de transparantie van modellen niet alleen een zakelijk voordeel. Het is een strategische aanpak die aanzienlijk helpt bij het voldoen aan regelgeving en die de communicatie met belanghebbenden die mogelijk geen (diepgaande) technische achtergrond hebben, vergemakkelijkt.
Laten we ons SMA-model nemen. Het is eenvoudig te interpreteren omdat de outputs direct gerelateerd zijn aan de inputdata. Dit maakt het eenvoudig om uit te leggen hoe elke input de voorspelde uitkomst beïnvloedt. Wanneer beslissingen op basis van de voorspellingen van het model gerechtvaardigd moeten worden aan externe toezichthouders of intern aan niet-technische teamleden, is deze eenvoud de sleutel tot uw processen.
Als een beslissing op basis van de voorspellingen van het SMA-model in twijfel wordt getrokken, zorgt de transparantie van het model voor een snelle en eenvoudige uitleg van de logica achter het werk ervan. Dit kan helpen bij wettelijke beoordelingen en audits en het vertrouwen en de acceptatie onder gebruikers en besluitvormers verbeteren. Bovendien, naarmate de complexiteit van het model toeneemt, bijvoorbeeld door over te stappen op complexere algoritmen zoals ARIMA- of VAR-modellen voor meer genuanceerde voorspellingen, wordt de interpreteerbaarheid van de initiële SMA-basislijn een maatstaf voor het niveau van uitleg dat u moet presenteren.
Door regressoren te gebruiken zoals feature significantie scores of SHAP waarden gecombineerd met complexere modellen, blijft de voortgang van verdere modelprestaties transparant. Dit helpt om het doel van de veiligheidsprocedure niet te verwerpen voor geavanceerdere modellen. Het punt van het eenvoudige basislijnmodel is om altijd de voorwaarde te implementeren dat de algehele structuur en significantie behouden blijven, zelfs als het niveau van complexiteit toeneemt. Dit zorgt voor bepalingen van naleving en communicatie die effectief zullen zijn.
Risicomanagement is een ander belangrijk aspect van het ontwikkelen van machine learning-modellen, met name in sectoren als financiën, waar nauwkeurige en betrouwbare prognoses een impact hebben op de besluitvorming. Een eenvoudig basismodel is een geweldige strategie voor het beheren van deze risico's.
Een eenvoudige basislijn biedt een begrijpelijk startpunt, waarmee u geleidelijk (en veilig) verbeteringen aan de complexiteit van het model kunt aanbrengen.
Het SMA-model (hoewel basic) vormt bijvoorbeeld een solide basis voor het vinden van onderliggende patronen en mogelijke anomalieën in koersbewegingen. Het gebruik ervan helpt bij het identificeren van vroege tekenen van volatiliteit of abnormaal marktgedrag. Dat is cruciaal, om aanzienlijke financiële risico's te vermijden voordat u complexere voorspellende algoritmen inzet.
Bovendien minimaliseert het gebruik van een basismodel het risico op overfitting. Het is een veelvoorkomende valkuil bij financiële modellering. Overfitting treedt op wanneer een model te nauwkeurig is afgestemd op historische gegevens en ruis vastlegt in plaats van het onderliggende patroon. Hierdoor kunt u misleidende voorspellingen krijgen en als gevolg daarvan onbetrouwbare handelsstrategieën. Een eenvoudiger model met minder parameters is minder gevoelig voor dit probleem, waardoor de voorspellingen die het biedt over het algemeen van toepassing zijn op ongeziene gegevens.
Naarmate SMA vordert op het kleine voortschrijdende gemiddelde model zoals ARIMA en VAR complexer worden, kan de eenvoudige structuur van SMA ons helpen om systematisch de effectiviteit van elke toegevoegde complexiteit te overwegen. Deze stapsgewijze verbetering in complexiteit helpt om de controle over de prestaties van het model te behouden, en zorgt ervoor dat elke extra complexiteitslaag een duidelijk voordeel biedt en geen ongerechtvaardigd risico met zich meebrengt.
Deze systematische aanpak van het escaleren van modelcomplexiteit helpt bij het begrijpen hoe veranderingen aan het model het gedrag en de betrouwbaarheid ervan beïnvloeden. Het zorgt er ook voor dat de risico's altijd goed worden beheerd. Wanneer u begint met een eenvoudige basislijn en elke ontwikkelingsfase zorgvuldig controleert, zorgt u ervoor dat de prognosemodellen zowel krachtig als veilig blijven, en financiële besluitvorming ondersteunen.
Om het meest geschikte basismodel te selecteren, moet u het bedrijfsprobleem en de datakenmerken begrijpen. Tijdreeksvoorspellingen voor financiële markten kunnen bijvoorbeeld beginnen met een ARIMA-model als basislijn om temporele dynamiek op een eenvoudige manier vast te leggen. Datakwaliteit en preprocessing spelen ook een belangrijke rol; zelfs het eenvoudigste model kan slecht presteren als het onvoldoende of slecht gepreprocesseerde data krijgt.
En als laatste is het essentieel om te weten wanneer je van een baseline naar een complexer model moet overstappen. Deze beslissing moet worden geleid door incrementele tests en validatie, in lijn met de iteratieve aanpak van Agile.
Het starten van uw machine learning-projecten door een eenvoudig basismodel te introduceren is niet alleen een voorlopige stap. Het is een strategie. Een strategie die aansluit bij Agile-methodologieën die efficiëntie, effectiviteit en aanpasbaarheid bevorderen. Door uw project op deze manier aan te pakken, kunt u de projectresultaten aanzienlijk verbeteren door ervoor te zorgen dat elke toename in complexiteit gerechtvaardigd is en tastbare waarde toevoegt. Eenvoud omarmen is een krachtig iets. Het is een bijzonder goede strategie in sectoren als financiën, waar beslissingen snel genomen moeten worden.