What makes a brain? Wat maakt een brein? Iedereen heeft een antwoord, maar bijna niemand heeft een precieze. Een vriend of een vreemdeling op straat kan je vertellen dat de hersenen ons pijn, gelukzaligheid of alles in het midden doen voelen. Sommigen kunnen je vertellen dat het ons helpt om evenwicht te reguleren, en sommigen kunnen zeggen dat het onze zintuigen en het “onderbewustzijn” brengt. Voor mij is de hersenen intrigerend juist omdat het een lichamelijke faculteit is die niet alleen in staat is om de verbeelding te vangen, maar ook om de meest nauwkeurige pogingen te doordringen om het wetenschappelijk te begrijpen. De cellen in het slijm- en rubberen orgaan zijn elektrisch verbonden met receptoren, sensoren en motorneuronen in je hele lichaam. Ze praten met elkaar, maar ze zijn ook in staat om onafhankelijk te handelen. Ze vertrouwen op elkaar, maar schijnbaar magische verschijnselen treden op wanneer een of twee "delen" van de machine worden losgelaten. Sommige blinde mensen kunnen een hele labyrint navigeren zonder in de muren te struikelen en consequent baseballen op hen te vangen. Veteranen die een ledemaat hadden verloren, voelen vaak een gevoel van een hand of arm die niet meer bestaat, en ze proberen ze soms te gebruiken. Hetzelfde geldt voor "instantane" of, meer wetenschappelijk nauwkeurig, "somatische" reacties, zoals terugvallen bij het aanrak Douglas Hofstadter theoretiseerde in zijn amorfe en baanbrekende boek dat cognitieve systemen zoals de menselijke hersenen kunnen worden vergeleken met "formele systemen", omgevingen waar kunstmatig rigide regels onvermijdelijk herhalende patronen creëren die betekenis "genereren". Gödel, Escher, Bach: Een eeuwige gouden trui Laten we zeggen dat we een logisch theorem A hebben, en laten we zeggen dat A “waar” is.Nu, aangezien A NIET de autoriteit heeft om zichzelf waar te verklaren, zouden we een ander theorem nodig hebben, B. B heeft één doel: om te zeggen dat “A waar is.” Toch is B ook potentieel verkeerd, en het ontbreekt ook de autoriteit om te beslissen of het zelf juist is. Afhankelijk van uw perspectief op het gedachte-experiment, zou u misschien zeggen dat de oneindig complexe tegenstellingen de fundamentele zelf-contradicties in logica en wiskunde benadrukken die door Kurt Gödel zijn ontdekt. Maar De ideeën van Hofstadter zijn fundamenteel voor de moderne takken van de cognitieve wetenschap en de filosofie van de geest, maar het concept zelf van de hersenen als een "opkomend" systeem veroorzaakt iets echt speciaals. Het is algemeen overeengekomen dat de complexe neurale netwerken van de hersenen een structuur volgen, beginnend met de "inputs" van sensorische gegevens en "outputs" van gedachten en lichaamsbewegingen. Dus wat gebeurt er tussenin? Zoals het blijkt, kookt het complexe werk van het bemannen van het lichaam tot enkele neuronen, die, na het ontvangen van een elektrisch signaal, ofwel kunnen besluiten het door te geven of te stoppen met het vooruitgaan. Dankzij de trucjes van neurochemie, kan elke neuron een Wat We weten dat bepaalde neurale regio's We werken samen, en we weten ook dat het uitschakelen van bepaalde mentale gebieden reacties veroorzaakt, variërend van ernstige en onmiddellijke depressie tot een onverzadigbare eetlust. En toch weten we ook dat de afwezigheid van een of twee neuronen bijna niets doet – in feite sterven neuronen de hele tijd ongeacht hoe gezond iemand is of niet. Laten we gewoon proberen dit voor een moment te generaliseren. Laten we elke alternatieve cognitieve theorieën negeren (het idee dat ons zogenaamde bewustzijn gescheiden is van onze hersenen, bijvoorbeeld) en zien dat een hersenen echt slechts een complexe set inputs worden vertaald in outputs. Het is waar dat onze hersenen uniek zijn in het feit dat de signalen worden verzonden door middel van elektriciteit - maar dus onze elektronische Algemeen Ik stel voor dat onze samenleving de structuur en functie van het menselijk brein weerspiegelt, en dat het dus als één kan worden beschouwd. Het is een machine die ideeën versterkt en, te vaak, ze naar het licht brengt. Maar het is ook een stille moordenaar van veelbelovende ideeën zoals de Rotodyne of de OpenAI-beweging. En net als een brein of een ander soort cognitief mechanisme, heeft het "nodes" in de vorm van de acht miljard mensen die op aarde leven. Symbolisch gezien hebben sommige nodes - zoals nationale leiders of prominente beroemdheden - een groter "gewicht" bij het bepalen wat ideeën onze collectieve verbeelding overnemen, en sommige hebben bijna geen woord in onze hedendaagse fixaties. Niettemin, door middel van gesprekken die willekeurig Opkomende veldsystemen zijn interessant in het feit dat al hun glorie vanaf de bodem kan worden gevolgd. Tegelijkertijd is het echter geen specifieke knooppunt die de kredietwaardigheid waard is. In plaats daarvan trekken de ingewikkeldheden van onze samenleving uit het reusachtige aantal mensen daaronder. Om dit te illustreren, neem een moment om je voor te stellen. Wat wil je vandaag doen? In een maand? In een jaar? In je leven? Is het iets vluchtigs, gedragen door een eigenaardige gedachte die binnenkort zal uitsterven? Of is het – en zal het zijn – de definitieve ambitie van je leven vanaf dit moment? Ongeacht, ga je werken aan je verre doelen, duwen langs de wil van de gelukkigen genoeg om rond je allemaal te zijn, terwijl je overgeeft aan de onderzoeksv Ongeacht wat je zegt, ik moet beweren dat het antwoord een solide "nee" is. Illustre leiders die hun natie en daarbuiten verenigen, worden nog steeds verstoord door een gepassioneerde oppositie, al dan niet uit zelfbehoud of jaloezie. Degenen die door angst en intimidatie leiden, onderwerpen ook hun heerschappij van kracht aan de menselijke natuur zelf. De collectieve wil van de onderdrukten zal onvermijdelijk verschuiven van zijn kenmerken van levensliefde en zelfbediening naar de diepgewortelde en schijnbaar verlaten overtuiging dat vechten en sterven voor vrijheid de laatste en dus beste actie kan zijn. En terwijl tirannische dictatoren zoals Stalin of Castro erin geslaagd zijn om de aanstaande zwelling in hun leven terug te slaan, is Geen van de meest krachtige, bang-of-terreur-geïnspireerde mensen in de hele geschiedenis zijn ooit zo dicht bij het begrijpen gekomen – veel minder controleerend – van het principe van het systeem waarvan ze deel uitmaken. Gaan we terug naar Hofstadter’s bewering van de opkomende hersenen. Paradoxaal genoeg is het onmogelijk om met de tijd iets te doen dan te speculeren of het voor ons mogelijk is om een omgeving te veranderen die zo sterk verbonden is met een fundamenteel idee van hoe mensen met elkaar interageren. Als de maatschappij iets is als een brein, wat wil het dan bereiken? Nu dat we dit hele concept hebben gekenmerkt, laten we de voor de hand liggende vragen stellen. Als de samenleving echt iets is als een brein, wat doet het dan? Wat wil het bereiken? Ik speculeren dat de analoog van de hersenen hier kan worden toegepast, maar op basis van een hele soort. Het hoogtepunt van de menselijke maatschappelijke ontwikkeling in de afgelopen tien, twintigduizend jaar heeft geleid tot een netto bevolkingsgroei en een steeds grotere diaspora. Territoriën worden veroverd, gevestigd en bevolkt; primaire darwinisme heeft effect op te schaarse en te defensieve nederzettingen, en op hetzelfde moment worden ze vervangen; nieuwe manieren om te groeien en voedsel te distribueren blijven de bevolking op het niveau van minimale duurzaamheid houden. Vanda Het brein heeft het allerbelangrijkste zelfmandat om zichzelf levend te houden. Het zal dit doen door middel van slimme trucs en brute kracht gecombineerd, of het nu het doden van beschadigde witte bloedcellen of gewoon het doden van ziekteverwekkers met een hoge koorts. Ik denk dat de menselijke samenleving ook deze neiging heeft – hoewel dynastieën van genade kunnen vallen, hele generaties onderdrukt of uitgeroeid door een cataclysme of een heerschappij van terreur, de samenleving blijft in een of andere vorm. En onze geschiedenis van expansie is de meest betrouwbare manier om ervoor te zorgen dat we niet uitsterven. Wat betreft de reden waarom de samenleving-brein zelf leeft? Ik weet niet zeker dat zelfs het "kennis" heeft. Maar we

The is an opinion piece based on the author’s POV and does not necessarily reflect the views of HackerNoon.

Read My Stories

Deze audio wordt geproduceerd in de originele taal van het verhaal!

Is de maatschappij slechts een echt ingewikkeld brein?

About Author

OPMERKINGEN

LABELS

DIT ARTIKEL WERD GEPRESENTEERD IN

Related Stories

Light-Mode

Classic

Newspaper

Minty

Dark-Mode

Neon Noir

Minty

HN StartUps