ANG PAGPATAY KAY ROGER ACKROYD - HAPUNAN SA FERNLY Ang Kamangha-manghang mga Kuwento ng Super-Science Oktubre 2022, ng Astounding Stories ay bahagi ng serye ng HackerNoon Book Blog Post. Maaari kang tumalon sa anumang kabanata sa aklat na ito . dito Kamangha-manghang mga Kuwento ng Super-Science Oktubre 2022: ANG PAGPATAY KAY ROGER ACKROYD - HAPUNAN SA FERNLY Ni Agatha Christie Ilang minuto na lang bago alas siyete y medya nang pinindot ko ang doorbell ng Fernly Park. Ang pinto ay binuksan na may kahanga-hangang pagiging maagap ni Parker, ang butler. Ang gabi ay napakaganda kaya mas pinili kong maglakad. Pumasok ako sa malaking parisukat na bulwagan at inalis ni Parker ang aking overcoat. Sa sandaling iyon, ang secretary ni Ackroyd, isang kaaya-ayang binatang nagngangalang Raymond, ay dumaan sa bulwagan patungo sa study ni Ackroyd, puno ng mga papeles ang kanyang mga kamay. “Magandang gabi, doktor. Kakain ka ba? O ito ba ay isang propesyonal na tawag?” Ang huli ay isang pagtukoy sa aking itim na bag, na inilagay ko sa oak chest. Ipinaliwanag ko na inaasahan ko ang isang tawag para sa isang kaso ng panganganak anumang oras, kaya't naghanda ako para sa isang emergency call. Tumango si Raymond, at nagpatuloy sa kanyang daan, habang sumisigaw sa likod:— “Pumunta ka sa drawing-room. Alam mo ang daan. Bababa na ang mga babae sa isang minuto. Ibibigay ko lang itong mga papeles kay G. Ackroyd, at sasabihin ko sa kanya na nandito ka.” Nang lumitaw si Raymond, umatras si Parker, kaya ako na lang ang nag-iisa sa bulwagan. Inayos ko ang aking kurbata, sumulyap sa isang malaking salamin na nakasabit doon, at tumawid sa pintuan32 na direktang nakaharap sa akin, na, gaya ng alam ko, ay ang pinto ng drawing-room. Napansin ko, habang binubuksan ko ang hawakan, isang tunog mula sa loob—ang pagsasara ng isang bintana, ang akala ko. Napansin ko ito, masasabi ko, nang mekanikal, nang walang anumang kahalagahan dito sa panahong iyon. Binuksan ko ang pinto at pumasok. Habang ginagawa ko ito, halos mabunggo ko si Miss Russell, na palabas. Pareho kaming nag-apology. Sa unang pagkakataon ay napansin ko ang housekeeper at iniisip kung gaano kagandang babae siya noon—sa katunayan, hanggang doon, siya pa rin. Ang kanyang maitim na buhok ay walang batik ng kulay abo, at kapag siya ay namumula, gaya ng sa sandaling ito, ang matatag na kalidad ng kanyang hitsura ay hindi gaanong kitang-kita. Ganap na hindi sinasadya ay nagtaka ako kung siya ba ay lumabas, dahil mabigat siyang humihinga, na para bang tumakbo siya. “Pasensya na, medyo maaga yata ako,” sabi ko. “Ay! Hindi ko akalaing ganito. Lampas na alas siyete y medya, Dr. Sheppard.” Huminto siya ng isang minuto bago sabihin, “Hindi ko alam na inaasahan ka para sa hapunan ngayong gabi. Hindi binanggit ni G. Ackroyd.” Nakakuha ako ng isang malabong impresyon na ang aking pagkain doon ay nagdulot sa kanya ng kaunting pagkainis, ngunit hindi ko maisip kung bakit. “Kamusta ang tuhod?” tanong ko. “Pareho pa rin, salamat, doktor. Kailangan ko nang umalis ngayon. Bababa na si Mrs. Ackroyd sa isang minuto. Ako—pumasok lang ako dito para tingnan kung maayos ang mga bulaklak.” Mabilis siyang lumabas ng silid. Naglakad-lakad ako sa bintana33 , nagtataka sa kanyang halatang pagnanais na ipaliwanag ang kanyang presensya sa silid. Habang ginagawa ko ito, nakita ko ang, siyempre, na alam ko na sana mula pa sa simula kung pinagtuunan ko lang ng pansin, na ang mga bintana ay mahabang French windows na bumubukas sa terrace. Ang tunog na narinig ko, samakatuwid, ay hindi maaaring ang pagsasara ng isang bintana. Ganap na walang kabuluhan, at higit pa para ilihis ang aking isipan mula sa masakit na mga saloobin kaysa sa anumang ibang kadahilanan, nilibang ko ang aking sarili sa pagsubok na hulaan kung ano ang maaaring nagdulot ng tunog na iyon. Mga uling sa apoy? Hindi, hindi iyon ang uri ng ingay. Isang drawer ng baul ang itinulak? Hindi, hindi iyon. Pagkatapos ay nahuli ng aking mata ang tinatawag, sa palagay ko, na isang silver table, na ang takip ay umaangat, at sa pamamagitan ng salamin nito ay makikita mo ang nilalaman. Tumawid ako patungo doon, pinagmasdan ang mga bagay. Mayroon isa o dalawang piraso ng lumang pilak, isang sapatos ng sanggol na pagmamay-ari ni Haring Carlos I, ilang mga hugis ng Chinese jade, at napakaraming mga kagamitan at kakaibang bagay sa Africa. Gustong suriin nang mas malapitan ang isa sa mga hugis ng jade, binuksan ko ang takip. Dumulas ito sa aking mga daliri at nahulog. Agad kong nakilala ang tunog na narinig ko. Ito ang takip ng table na ito na isinasara nang mahina at maingat. Inulit ko ang aksyon ng isa o dalawang beses para sa aking sariling kasiyahan. Pagkatapos ay binuksan ko ang takip upang masuri nang mas malapitan ang mga nilalaman. Nakatungo pa rin ako sa bukas na silver table nang pumasok si Flora Ackroyd sa silid. Maraming tao ang hindi gusto si Flora Ackroyd, ngunit34 hindi mapipigilan ng sinuman ang paghanga sa kanya. At sa kanyang mga kaibigan, siya ay maaaring maging napaka-kaakit-akit. Ang unang bagay na mapapansin mo sa kanya ay ang kanyang kamangha-manghang kagandahan. Mayroon siyang tunay na iskandinibong maputlang gintong buhok. Ang kanyang mga mata ay bughaw—bughaw tulad ng tubig ng isang Norwegian fiord, at ang kanyang balat ay krema at rosas. Mayroon siyang parisukat, mala-lalaking balikat at manipis na balakang. At sa isang pagod na doktor, napakasariwa na makakita ng gayong perpektong kalusugan. Isang simple at tuwid na babaeng Ingles—maaaring ako ay luma na, ngunit sa tingin ko ang tunay na bagay ay napakahirap talunin. Sumama si Flora sa akin sa silver table, at nagpahayag ng mga ereheng pagdududa kung si Haring Carlos I ba ay talagang nagsusuot ng sapatos ng sanggol. “At gayon pa man,” patuloy ni Miss Flora, “ang lahat ng ito ay paggawa ng ingay tungkol sa mga bagay dahil may nagsusuot o gumamit nito ay tila walang kwenta sa akin. Hindi na nila ito isinusuot o ginagamit ngayon. Ang panulat na ginamit ni George Eliot sa paggawa ng —ganoon—isa lang naman itong panulat. Kung talagang interesado ka kay George Eliot, bakit hindi ka bumili ng sa murang edisyon at basahin ito.” The Mill on the Floss The Mill on the Floss “Siguro hindi ka na nagbabasa ng ganitong mga luma at maluluma na bagay, Miss Flora?” “Nagkakamali ka, Dr. Sheppard. Mahal ko ang .” The Mill on the Floss Medyo natuwa akong marinig iyon. Ang mga bagay na binabasa ng mga kabataang babae ngayon at sinasabing kinagigiliwan nila ay talagang nakakatakot sa akin. “Hindi mo pa ako binabati, Dr. Sheppard,” sabi ni Flora. “Hindi mo pa narinig?” Inilahad niya ang kanyang kaliwang kamay. Sa ikatlong daliri nito ay may isang napakagandang nakaset na perlas. “Magpapakasal ako kay Ralph, alam mo,” patuloy niya. “Masaya si Uncle. Pinapanatili niya akong nasa pamilya, nakikita mo.” Kinuha ko ang parehong kamay niya. “Mahal ko,” sabi ko, “sana ay maging masaya ka.” “Nakipag-ugnayan na kami ng mga isang buwan,” patuloy ni Flora sa kanyang mahinahong boses, “ngunit kahapon lang ito inihayag. Aayusin ni Uncle ang Cross-stones, at ibibigay ito sa amin para tirhan, at magpapanggap kaming magsasaka. Sa totoo lang, mangangaso kami buong taglamig, pupunta sa bayan para sa season, at pagkatapos ay maglalayag. Mahal ko ang dagat. At, siyempre, magkakaroon ako ng malaking interes sa mga gawain ng parokya, at dadalo sa lahat ng Mothers’ Meetings.” Sa sandaling iyon, pumasok si Mrs. Ackroyd, puno ng mga paumanhin sa pagiging huli. Nalulungkot akong sabihin na kinamumuhian ko si Mrs. Ackroyd. Siya ay puro kadena at ngipin at buto. Isang napaka-hindi kaaya-ayang babae. Mayroon siyang maliliit na maputlang asul na mata na parang flint, at gaano man kasaya ang kanyang mga salita, ang kanyang mga mata ay laging nananatiling malamig na mapagmasid. Lumapit ako sa kanya, iniwan si Flora sa tabi ng bintana. Binigyan niya ako ng isang kamay ng magkakaibang mga buko at singsing upang pisilin, at nagsimulang magsalita nang malakas. Narinig na ba niya ang tungkol sa pakikipag-ugnayan ni Flora? Napakaangkop sa lahat ng paraan. Ang mga mahal na bata ay nagkainlove sa unang tingin. Napakagandang pares, siya ay napakaitim at siya ay napakaputi. “Hindi ko masasabi sa iyo, mahal kong Dr. Sheppard, ang ginhawa sa puso ng isang ina.” Bumuntong-hininga si Mrs. Ackroyd—isang pagkilala sa puso ng kanyang ina, habang ang kanyang mga mata ay nanatiling mausisang nagmamasid sa akin. “Nag-iisip ako. Isa kang kaibigan ni Roger. Alam namin kung gaano kalaki ang tiwala niya sa iyong paghuhusga. Napakahirap para sa akin—sa aking posisyon, bilang biyuda ng mahirap na Cecil. Ngunit mayroong napakaraming nakakainis na bagay—mga kasunduan, alam mo—lahat ng iyon. Lubos akong naniniwala na nilalayon ni Roger na gumawa ng mga kasunduan para kay mahal na Flora, ngunit, gaya ng alam mo, siya ay medyo kakaiba tungkol sa pera. Napakakaraniwan, narinig ko, sa mga lalaking kapitan ng industriya. Nagtaka ako, alam mo, kung maaari mo lang siyang kausapin tungkol sa paksa? Napakagusto ni Flora sa iyo. Nararamdaman namin na ikaw ay isang matandang kaibigan, bagaman dalawang taon lamang tayong nagkakakilala.” Ang mahusay na pagsasalita ni Mrs. Ackroyd ay naputol nang bumukas muli ang pinto ng drawing-room. Natuwa ako sa pagkaantala. Ayoko nang makialam sa mga bagay ng ibang tao, at wala akong balak na kausapin si Ackroyd tungkol sa mga kasunduan ni Flora. Sa isa pang sandali, mapipilitan akong sabihin iyon kay Mrs. Ackroyd. “Kilala mo si Major Blunt, hindi ba, doktor?” “Oo naman,” sabi ko. Maraming tao ang nakakakilala kay Hector Blunt—o hindi bababa sa reputasyon. Siya ang nakapatay ng pinakamaraming ligaw na hayop sa mga hindi malamang na lugar kaysa sa sinumang nabubuhay, sa tingin ko. Kapag binanggit mo siya, sasabihin ng mga tao: “Blunt—hindi mo ibig sabihin ang malaking lalaking mangangaso, hindi ba?” Ang kanyang pagkakaibigan kay Ackroyd ay palagi akong nakakapagtaka. Ang dalawang lalaki ay napaka-iba. Si Hector Blunt ay marahil limang taong mas bata kay Ackroyd. Nagkaibigan sila noong bata pa sila, at bagaman nagkahiwalay ang kanilang mga landas, nananatili ang pagkakaibigan. Humigit-kumulang isang beses sa dalawang taon, gumugugol si Blunt ng dalawang linggo sa Fernly, at ang ulo ng isang malaking hayop, na may kahanga-hangang bilang ng mga sungay na tumitingin sa iyo na may blangkong tingin sa sandaling pumasok ka sa pintuan, ay isang permanenteng paalala ng pagkakaibigan. Pumasok na si Blunt sa silid sa kanyang kakaiba, sadyang, ngunit banayad na paglalakad. Siya ay lalaking katamtaman ang taas, matatag at medyo mabigat ang pagkakabuo. Ang kanyang mukha ay halos kulay mahogany, at kakaiba ang kawalan ng ekspresyon. Mayroon siyang mga kulay abong mata na nagbibigay ng impresyon na palaging nanonood ng isang bagay na nangyayari sa napakalayo. Kaunti lang siyang magsalita, at ang sinasabi niya ay sinasabi nang pautal-utal, na para bang napipilitan siyang magsalita. Sinabi niya ngayon: “Kumusta ka, Sheppard?” sa kanyang karaniwang pabulong na paraan, at pagkatapos ay tumayo nang tuwid sa harap ng fireplace na nakatingin sa taas ng aming mga ulo na para bang nakakakita siya ng isang bagay na napaka-interesante na nangyayari sa Timbuctoo. “Major Blunt,” sabi ni Flora, “gusto kong malaman mo ang tungkol sa mga bagay na ito sa Africa. Sigurado akong alam mo kung ano ang mga iyon.” Narinig ko na si Hector Blunt ay inilarawan bilang isang babaeng ayaw, ngunit napansin ko na sumama siya kay Flora sa silver table na mayroong masasabing kasiglahan. Nagtulungan silang tumingin doon. Natakot ako na magsisimula na namang magsalita si Mrs. Ackroyd tungkol sa mga kasunduan, kaya gumawa ako ng ilang mabilis na pahayag tungkol sa bagong sweet pea. Alam kong may bagong sweet pea dahil sinabi ito sa akin ng noong umagang iyon.38 Hindi alam ni Mrs. Ackroyd ang tungkol sa hortikultura, ngunit siya ang uri ng babae na nais magmukhang may alam tungkol sa mga paksa ng araw, at siya rin ay nagbabasa ng . Nakapag-usap kami nang medyo matalino hanggang sa magsama kami ni Ackroyd at ang kanyang secretary, at kaagad pagkatapos ay inanunsyo ni Parker ang hapunan. Daily Mail Daily Mail Ang aking upuan sa mesa ay sa pagitan ni Mrs. Ackroyd at Flora. Si Blunt ay nasa kabilang gilid ni Mrs. Ackroyd, at si Geoffrey Raymond sa tabi niya. Ang hapunan ay hindi naging masayang okasyon. Kitang-kita na abala si Ackroyd. Mukha siyang miserable, at halos hindi kumain. Sina Mrs. Ackroyd, Raymond, at ako ang nagpanatili ng usapan. Tila naapektuhan si Flora sa depresyon ng kanyang tiyuhin, at si Blunt ay bumalik sa kanyang karaniwang pagiging tahimik. Kaagad pagkatapos ng hapunan, inakbayan ako ni Ackroyd at dinala ako sa kanyang study. “Kapag nakapagkape na tayo, hindi na tayo guguluhin,” paliwanag niya. “Sinabi ko kay Raymond na siguraduhin na hindi tayo maaabala.” Pinagmasdan ko siya nang tahimik nang hindi nagpapakita. Malinaw na siya ay nasa ilalim ng impluwensya ng isang malakas na pagka-excite. Sa loob ng isa o dalawang minuto, naglakad-lakad siya sa silid, pagkatapos, habang pumasok si Parker na may dalang coffee tray, umupo siya sa isang armchair sa harap ng apoy. Ang study ay isang komportableng apartment. Nakalinya ang mga bookshelf sa isang dingding nito. Ang mga upuan ay malaki at nababalutan ng madilim na asul na katad. Isang malaking desk ang nakatayo sa tabi ng bintana at nababalutan ng mga papel na maayos na naka-file. Sa isang bilog na mesa ay may iba't ibang magasin at sporting paper. “Nagkaroon ako ng pagbalik ng sakit na iyon pagkatapos kumain kamakailan,” sabi ni Ackroyd nang kaswal, habang nagse-serve ng kape. “Kailangan mong bigyan ako ng karagdagang mga tableta mo.” Napansin ko na sabik siyang magbigay ng impresyon na ang aming pagpupulong ay medikal. Sumunod ako nang naaayon. “Akala ko nga. Nagdala ako ng ilan.” “Mabuting tao. Ibigay mo na.” “Nasa bag ko sa bulwagan. Kukunin ko.” Pinigilan ako ni Ackroyd. “Huwag mo nang abalahin. Kukunin ni Parker. Pakikuha mo ang doktor's bag, Parker?” “Opo, sir.” Umatras si Parker. Habang ako ay malapit nang magsalita, ibinaba ni Ackroyd ang kanyang kamay. “Hindi pa. Maghintay ka. Hindi mo nakikita na nasa estado ako ng nerbiyos na halos hindi ko mapigilan ang sarili ko?” Nakita ko iyon nang malinaw. At labis akong nababalisa. Kung ano-anong masamang kutob ang bumalot sa akin. Muling nagsalita si Ackroyd halos kaagad. “Siguraduhin mong nakasara ang bintanang iyon, gagawin mo?” tanong niya. Medyo nagulat ako, tumayo ako at pumunta doon. Hindi ito French window, kundi isa sa mga ordinaryong uri ng sash. Ang mabigat na asul na kurtina ay nakatiklop sa harap nito, ngunit ang bintana mismo ay bukas sa itaas. Muling pumasok si Parker sa silid na dala ang aking bag habang ako ay nasa bintana pa. “Ayos lang,” sabi ko, habang muling lumalabas sa silid. “Naisara mo na ang trangka?” “Oo, oo. Ano ang problema mo, Ackroyd?” Nagsara pa lang ang pinto sa likod ni Parker, kung hindi hindi ko na sana itanong. Naghintay si Ackroyd ng isang minuto bago sumagot. “Nasa impiyerno ako,” sabi niya nang dahan-dahan, pagkatapos ng isang minuto. “Hindi, huwag mo nang problemahin ang mga palamuning tableta na iyon. Sinabi ko lang iyon para kay Parker. Ang mga lingkod ay masyadong mausisa. Halika dito at umupo. Nakasara rin ang pinto, hindi ba?” “Oo. Walang makakarinig; huwag kang mabahala.” “Sheppard, walang nakakaalam kung ano ang aking pinagdaanan sa huling dalawampu't apat na oras. Kung ang bahay ng isang tao ay gumuho sa paligid niya, gumuho sa paligid ko. Ang bagay na ito ni Ralph ang huling patak. Ngunit huwag na nating pag-usapan iyan ngayon. Ito ay ang iba—ang iba——! Hindi ko alam ang gagawin tungkol doon. At kailangan kong magpasya agad.” “Ano ang problema?” Nanatiling tahimik si Ackroyd ng isa o dalawang minuto. Tila kakaiba siyang nag-aatubiling magsimula. Nang magsalita siya, ang tanong na kanyang ibinato ay isang kumpletong sorpresa. Ito ang huling bagay na inaasahan ko. “Sheppard, inalagaan mo si Ashley Ferrars sa kanyang huling sakit, hindi ba?” “Oo, ginawa ko.” Tila nahirapan pa siyang bumuo ng susunod niyang tanong. “Hindi mo ba kailanman pinaghihinalaan—naisip mo ba—na—well, na siya ay maaaring nalason?” Natahimik ako ng isa o dalawang minuto. Pagkatapos ay nagpasya ako kung ano ang sasabihin. Si Roger Ackroyd ay hindi si Caroline. “Sasabihin ko sa iyo ang totoo,” sabi ko. “Noong panahong iyon ay wala akong anumang hinala, ngunit mula noon—well, ito ay dahil lamang sa walang kabuluhang usapan ng aking kapatid ang unang nagbigay ng ideya sa aking isipan. Mula noon ay hindi ko na ito maalis. Ngunit, tandaan mo, wala akong anumang batayan para sa hinala na iyon.” “Nalason siya,” sabi ni Ackroyd. Nagsalita siya sa isang mahina at mabigat na tinig. “Sino?” tanong ko nang mariin. “Ang kanyang asawa.” “Paano mo nalaman iyan?” “Sinabi niya sa akin mismo.” “Kailan?” “Kahapon! Diyos ko! Kahapon! Tila sampung taon na ang nakalilipas.” Naghintay ako ng isang minuto, at pagkatapos ay nagpatuloy siya. “Naiintindihan mo, Sheppard, sinasabi ko ito sa iyo nang lihim. Hindi na ito dapat lumabas. Kailangan ko ng iyong payo—hindi ko kayang dalhin ang bigat nang mag-isa. Gaya ng sinabi ko kanina, hindi ko alam ang gagawin.” “Maaari mo bang sabihin sa akin ang buong kuwento?” sabi ko. “Malabo pa rin ako. Paano nagawa ni Mrs. Ferrars ang pag-amin na ito sa iyo?” “Ganito iyan. Tatlong buwan na ang nakalilipas ay inalok ko si Mrs. Ferrars na pakasalan ako. Tumanggi siya. Muli akong nagtanong at pumayag siya, ngunit tumanggi siyang ipaalam sa akin na gawing pampubliko ang pakikipag-ugnayan hanggang sa matapos ang kanyang taon ng pagluluksa. Kahapon ay binisita ko siya, ipinaliwanag na lumipas na ang isang taon at tatlong linggo mula nang mamatay ang kanyang asawa, at wala nang anumang pagtutol na gawing pampublikong balita ang42 pakikipag-ugnayan. Napansin ko na naging kakaiba ang kanyang kilos sa loob ng ilang araw. Ngayon, bigla, nang walang babala, siya ay ganap na bumagsak. Siya—sinabi niya sa akin ang lahat. Ang kanyang pagkamuhi sa kanyang halimaw na asawa, ang kanyang lumalaking pagmamahal sa akin, at ang—ang kakila-kilabot na paraan na kanyang ginamit. Lason! Diyos ko! Ito ay pagpatay nang malamig ang dugo.” Nakita ko ang pagkasuklam, ang takot, sa mukha ni Ackroyd. Kaya nakita rin siguro ni Mrs. Ferrars. Si Ackroyd ay hindi ang uri ng dakilang manliligaw na kayang magpatawad ng lahat para sa pag-ibig. Siya ay sa kaibuturan ay isang mabuting mamamayan. Lahat ng iyon ay maayos at malusog at sumusunod sa batas sa kanya ay dapat na ganap na lumayo sa kanya sa sandaling iyon ng pagbubunyag. “Oo,” patuloy niya, sa mahina at monotonong tinig, “umamin siya ng lahat. Tila may isang tao na alam ang lahat—na nanghihingi sa kanya ng malalaking halaga. Ang tensyon na iyon ang nagpabaliw sa kanya.” “Sino ang lalaki?” Bigla sa aking mga mata ay lumitaw ang larawan ni Ralph Paton at Mrs. Ferrars na magkatabi. Ang kanilang mga ulo ay napakalapit. Nakaramdam ako ng isang panandaliang kaba. Kung sakali—oh! ngunit tiyak na imposible iyon. Naalala ko ang pagiging prangka ng pagbati ni Ralph kanina lamang na hapon. Kahibangan! “Hindi niya sinabi sa akin ang pangalan niya,” sabi ni Ackroyd nang dahan-dahan. “Sa katunayan, hindi niya talaga sinabi na lalaki ito. Ngunit siyempre——” “Siyempre,” sabi ko. “Siguradong lalaki iyon. At wala kang anumang hinala?” Bilang sagot, bumuntong-hininga si Ackroyd at ibinagsak ang kanyang ulo sa kanyang mga kamay. “Hindi maaari,” sabi niya. “Nabaliw ako kahit iniisip ko ang ganoong bagay. Hindi, hindi ko man lang ipagtatapat sa iyo ang malakas na hinala na pumasok sa aking isipan. Sasabihin ko sa iyo ito. Isang bagay na sinabi niya ang nagpag-isip sa akin na ang taong tinutukoy ay maaaring naroon sa aking tahanan—ngunit hindi iyon maaaring mangyari. Nagkamali lang ako sa pagkaunawa sa kanya.” “Ano ang sinabi mo sa kanya?” tanong ko? “Ano ang maaari kong sabihin? Nakita niya, siyempre, ang kakila-kilabot na pagkabigla na naging sanhi nito sa akin. At pagkatapos ay mayroong tanong, ano ang aking tungkulin sa bagay na ito? Ginawa niya akong, nakikita mo, kasabwat pagkatapos ng katotohanan. Nakita niya ang lahat ng iyon, sa tingin ko, mas mabilis kaysa sa akin. Natigilan ako, alam mo. Humiling siya ng dalawampu't apat na oras—pinilit niya akong mangako na wala akong gagawin hanggang sa matapos ang panahong iyon. At matatag niyang tinanggihan na ibigay sa akin ang pangalan ng scoundrel na nanghihingi sa kanya. Siguro natatakot siya na baka magpunta ako agad at bugbugin siya, at pagkatapos ay magkakagulo na tungkol sa kanya. Sinabi niya sa akin na maririnig ko mula sa kanya bago lumipas ang dalawampu't apat na oras. Diyos ko! Sumpa ko sa iyo, Sheppard, na hindi kailanman pumasok sa aking isipan kung ano ang gagawin niya. Sariling-pagpatay! At itinulak ko siya dito.” “Hindi, hindi,” sabi ko. “Huwag kang mag-overact. Ang responsibilidad sa kanyang kamatayan ay hindi nakasalalay sa iyo.” “Ang tanong ay, ano ang gagawin ko ngayon? Patay na ang mahirap na babae. Bakit pa pag-uusapan ang mga nakaraang problema?” “Medyo sumasang-ayon ako sa iyo,” sabi ko. “Ngunit mayroon pang ibang punto. Paano ko mahahanap ang scoundrel na iyon na nagtulak sa kanya sa kamatayan na parang siya ang pumatay sa kanya. Alam niya ang unang krimen, at dumapo siya dito tulad ng isang masamang buwitre. Nabayaran na niya ang parusa. Makakalaya siya?” “Naiintindihan ko,” sabi ko nang dahan-dahan. “Gusto mong hulihin siya? Magdudulot ito ng maraming publisidad, alam mo.” “Oo, naisip ko iyon. Nag-zigzag ako pabalik-balik sa aking isipan.” “Sumasang-ayon ako sa iyo na dapat parusahan ang kontrabida, ngunit kailangang tantyahin ang gastos.” Tumayo si Ackroyd at naglakad-lakad. Maya-maya ay umupo na naman siya sa upuan. “Tingnan mo, Sheppard, ipagpalagay natin na ganito na lang. Kung walang darating na salita mula sa kanya, hayaan na nating manatili ang mga patay na bagay.” “Ano ang ibig mong sabihin sa salitang darating mula sa kanya?” tanong ko nang mausisa. “Mayroon akong pinakamalakas na impresyon na sa isang lugar o sa anumang paraan ay nag-iwan siya ng mensahe para sa akin—bago siya umalis. Hindi ko maipaliwanag, ngunit naroon na iyon.” Umiling ako. “Wala siyang iniwang sulat o salita. Nagtanong ako.” “Sheppard, sigurado akong ginawa niya. At higit pa, may pakiramdam ako na sa pamamagitan ng sadyang pagpili ng kamatayan, nais niyang mailabas ang lahat, kahit para makaganti sa lalaking nagtulak sa kanya sa desperasyon. Naniniwala ako na kung nakita ko siya noon, sinabi niya sa akin ang pangalan niya at sinabihan akong habulin siya nang buong lakas ko.” Tumingin siya sa akin. “Hindi ka naniniwala sa mga impresyon?” “Oh, oo, naniniwala ako, sa isang paraan. Kung, gaya ng sinabi mo, ay darating ang salita mula sa kanya——” Naputol ako. Bumukas ang pinto nang walang ingay at pumasok si Parker na may dalang salver kung saan naroon ang ilang liham. “Ang huling pos, sir,” sabi niya, habang ibinibigay ang salver kay Ackroyd. Pagkatapos ay kinuha niya ang mga tasa ng kape at umalis. Ang aking pansin, na pansamantalang nalihis, ay bumalik kay Ackroyd. Nakatitig siya na parang taong naging bato sa isang mahabang asul na sobre. Ang iba pang mga liham ay hinayaan niyang malaglag sa lupa. “Ang kanyang sulat,” sabi niya sa isang bulong. “Siguradong lumabas siya at ipinost ito kagabi, bago—bago——” Binuksan niya ang sobre at kinuha ang isang makapal na kasama. Pagkatapos ay tumingin siya nang mariin. “Sigurado ka bang isinara mo ang bintana?” sabi niya. “Talagang sigurado,” sabi ko, nagulat. “Bakit?” “Buong gabing ito ay mayroon akong kakaibang pakiramdam na pinagmamasdan, tinatanaw. Ano iyon——?” Mabilis siyang lumingon. Ako rin. Pareho kaming nagkaroon ng impresyon na narinig ang trangka ng pinto na bahagyang bumukas. Lumapit ako doon at binuksan ito. Walang sinuman doon. “Mga nerbiyos,” bulong ni Ackroyd sa sarili. Binuksan niya ang makapal na papel, at binasa nang malakas sa mahinang tinig.
