THE MURDER OF ROGER ACKROYD - DINNER AT FERNLY Astounding Stories of Super-Science October 2022, by Astounding Stories is part of HackerNoon’s Book Blog Post series. You can jump to any chapter in this book . here Astounding Stories of Super-Science October 2022: THE MURDER OF ROGER ACKROYD - DINNER AT FERNLY By Agatha Christie ມັນພຽງແຕ່ສອງສາມນາທີກ່ອນເຄິ່ງສາມທຸ້ມເມື່ອຂ້ອຍກົດສັນຍານເຕືອນປະຕູໜ້າຂອງ Fernly Park. ປະຕູໄດ້ຖືກເປີດດ້ວຍຄວາມລວດໄວທີ່ໜ້າຊົມເຊີຍໂດຍ Parker, ຜູ້ຮັບໃຊ້. ຄືນນີ້ເປັນຄືນທີ່ດີເລີດທີ່ຂ້ອຍເລືອກຍ່າງມາ. ຂ້ອຍໄດ້ກ້າວເຂົ້າໄປໃນໂຖງໃຫຍ່ທີ່ເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ ແລະ Parker ໄດ້ເອົາເສື້ອກັນໜາວຂອງຂ້ອຍອອກ. ຕອນນັ້ນເລຂາທິການຂອງ Ackroyd, ຜູ້ຊາຍໜຸ່ມທີ່ໜ້າຮັກຊື່ Raymond, ໄດ້ຍ່າງຜ່ານໂຖງໄປຫາຫ້ອງການຂອງ Ackroyd, ມືເຕັມໄປດ້ວຍເຈ້ຍ. “ສະບາຍດີຕອນແລງ, ທ່ານໝໍ. ມາກິນເຂົ້າແລງບໍ? ຫລືນີ້ເປັນການໂທແບບມືອາຊີບ?” ຄຳສຸດທ້າຍອ້າງເຖິງກະເປົ່າສີດຳຂອງຂ້ອຍ, ເຊິ່ງຂ້ອຍໄດ້ວາງໄວ້ເທິງຫີບໄມ້ໂອກ. ຂ້ອຍໄດ້ອະທິບາຍວ່າຂ້ອຍຄາດວ່າຈະໄດ້ຮັບການເອີ້ນຫາກໍລະນີການອອກລູກໃນທຸກເວລາ, ສະນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ອອກມາດ້ວຍການກຽມພ້ອມສຳລັບການໂທແບບສຸກເສີນ. Raymond ໄດ້ພະຍັກໜ້າ, ແລະສືບຕໍ່ເດີນທາງໄປ, ຮ້ອງອອກມາຈາກບ່າຂອງລາວ:— “ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຮັບແຂກ. ເຈົ້າຮູ້ທາງແລ້ວ. ພວກຜູ້ຍິງຈະລົງມາໃນອີກບໍ່ເທົ່າໃດນາທີ. ຂ້ອຍຕ້ອງເອົາເຈ້ຍເຫຼົ່ານີ້ໄປໃຫ້ທ່ານ Ackroyd, ແລະຂ້ອຍຈະບອກລາວວ່າເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້.” ເມື່ອ Raymond ປາກົດຕົວ Parker ໄດ້ຖອນຕົວ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຢູ່ຄົນດຽວໃນໂຖງ. ຂ້ອຍໄດ້ແກ້ໄຂເສື້ອຂອງຂ້ອຍ, ກວດເບິ່ງໃນແວ່ນຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ແຂວນຢູ່ນັ້ນ, ແລະໄດ້ຂ້າມໄປຫາປະຕູ 32 ທີ່ຢູ່ກົງໜ້າຂ້ອຍ, ທີ່ຂ້ອຍຮູ້ວ່າເປັນປະຕູຫ້ອງຮັບແຂກ. ຂ້ອຍສັງເກດເຫັນ, ພຽງແຕ່ຕອນທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຫັນລູກບິດ, ມີສຽງດັງມາຈາກພາຍໃນ—ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນເປັນສຽງປິດປ່ອງຢ້ຽມ. ຂ້ອຍໄດ້ບັນທຶກມັນໄວ້, ຂ້ອຍອາດຈະເວົ້າວ່າ, ຢ່າງມີສະຕິ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ຕິດຕໍ່ຄວາມສຳຄັນໃດໆໃນເວລານັ້ນ. ຂ້ອຍໄດ້ເປີດປະຕູແລະເດີນເຂົ້າໄປ. ຕອນທີ່ຂ້ອຍເຮັດແນວນັ້ນ, ຂ້ອຍເກືອບຈະຊົນກັບ Miss Russell, ຜູ້ທີ່ພວມອອກມາ. ພວກເຮົາທັງສອງໄດ້ຂໍໂທດ. ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຕັ້ງຄຸນຄ່າຜູ້ຈັດການເຮືອນ ແລະຄິດວ່ານາງເປັນຜູ້ຍິງທີ່ງາມພຽງໃດທີ່ນາງເຄີຍເປັນ—ແທ້ຈິງ, ເທົ່າທີ່ນັ້ນໄປ, ຍັງເປັນຢູ່. ຜົມສີດຳຂອງນາງບໍ່ມີເສັ້ນຜົມສີເທົາ, ແລະເມື່ອນາງມີສີສັນ, ດັ່ງທີ່ນາງມີໃນນາທີນີ້, ຄຸນນະພາບທີ່ເຂັ້ມງວດຂອງຮູບລັກສະນະຂອງນາງບໍ່ໄດ້ເຫັນແຈ້ງເທົ່າໃດ. ຂ້ອຍໄດ້ສົງໄສຢ່າງບໍ່ຮູ້ສຶກໂຕວ່ານາງອອກໄປຂ້າງນອກ, ເພາະນາງຫາຍໃຈແຮງ, ດັງຄືນາງໄດ້ແລ່ນ. “ຂ້ອຍຂໍໂທດທີ່ຂ້ອຍມາກ່ອນເວລາໜຶ່ງ,” ຂ້ອຍເວົ້າ. “ໂອ້! ຂ້ອຍບໍ່ຄິດແນວນັ້ນ. ມັນຜ່ານເຄິ່ງສາມທຸ້ມໄປແລ້ວ, ດຣ. Sheppard.” ນາງຢຸດໄປໜຶ່ງນາທີກ່ອນຈະເວົ້າ, “ຂ້ອຍ—ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າຖືກເຊີນມາກິນເຂົ້າແລງຄືນນີ້. ທ່ານ Ackroyd ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງມັນ.” ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມປະທັບໃຈທີ່ບໍ່ແນ່ນອນວ່າການກິນເຂົ້າແລງຂອງຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນເຮັດໃຫ້ນາງບໍ່ພໍໃຈໃນທາງໃດທາງໜຶ່ງ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຈິນຕະນາການໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງ. “ຫົວເຂົ່າເປັນແນວໃດ?” ຂ້ອຍໄດ້ຖາມ. “ຄືເກົ່າ, ຂອບໃຈ, ທ່ານໝໍ. ຂ້ອຍຕ້ອງໄປດຽວນີ້. ທ່ານນາງ Ackroyd ຈະລົງມາໃນອີກບໍ່ເທົ່າໃດນາທີ. ຂ້ອຍ—ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເຂົ້າມາທີ່ນີ້ເພື່ອເບິ່ງວ່າດອກໄມ້ຖືກຕ້ອງບໍ່.” ນາງໄດ້ອອກຈາກຫ້ອງຢ່າງໄວວາ. ຂ້ອຍໄດ້ຍ່າງໄປທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ 33, ສົງໄສກ່ຽວກັບຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຈະແຈ້ງຂອງນາງທີ່ຈະແຈ້ງການມີຢູ່ຂອງນາງໃນຫ້ອງ. ຕອນທີ່ຂ້ອຍເຮັດແນວນັ້ນ, ຂ້ອຍເຫັນສິ່ງທີ່, ແນ່ນອນ, ຂ້ອຍອາດຈະຮູ້ຕະຫຼອດເວລາໄດ້ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ລົບກວນເອົາໃຈໃສ່ກັບມັນ, ຄື, ປ່ອງຢ້ຽມແມ່ນປ່ອງຢ້ຽມຝຣັ່ງຍາວທີ່ເປີດອອກສູ່ລະບຽງ. ດັ່ງນັ້ນ, ສຽງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນນັ້ນບໍ່ສາມາດເປັນສຽງປິດປ່ອງຢ້ຽມໄດ້. ຢ່າງບໍ່ສົນໃຈ, ແລະເພື່ອເບິ່ງຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍຈາກຄວາມຄິດທີ່ເຈັບປວດຫຼາຍກວ່າເຫດຜົນອື່ນໃດ, ຂ້ອຍໄດ້ບັນເທີງຕົວເອງໂດຍການພະຍາຍາມຄາດເດົາວ່າສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດສຽງທີ່ກ່າວມານັ້ນ. ຖ່ານໃນເຕົາໄຟ? ບໍ່, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງປະເພດນັ້ນເລີຍ. ລີ້ນຂອງຕູ້ເກັບຂອງຖືກຍູ້ເຂົ້າ? ບໍ່, ບໍ່ແມ່ນແນວນັ້ນ. ຈາກນັ້ນຕາຂອງຂ້ອຍກໍຖືກຈັບໂດຍສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າເອີ້ນວ່າໂຕະເງິນ, ຝາປິດຂອງມັນຖືກຍົກຂຶ້ນ, ແລະຜ່ານແກ້ວຂອງມັນເຈົ້າສາມາດເຫັນເນື້ອໃນ. ຂ້ອຍໄດ້ຂ້າມໄປຫາມັນ, ສຶກສາສິ່ງຕ່າງໆ. ມີເງິນເງິນເກົ່າໜຶ່ງຫຼືສອງອັນ, ເກີບເດັກນ້ອຍທີ່ເປັນຂອງ King Charles the First, ຮູບປັ້ນຈີນເຍື່ອບາງອັນ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ແລະຂອງທີ່ໜ້າສົນໃຈຈາກອາຟริกาຫຼາຍອັນ. ຕ້ອງການກວດສອບຮູບເງົາເຍື່ອໜຶ່ງຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຂ້ອຍໄດ້ຍົກຝາປິດຂຶ້ນ. ມັນລົ່ນຈາກນິ້ວມືຂອງຂ້ອຍແລະຕົກລົງໄປ. ທັນທີຂ້ອຍໄດ້ຮັບຮູ້ສຽງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ. ມັນແມ່ນຝາປິດໂຕະອັນດຽວກັນນີ້ທີ່ຖືກປິດລົງຢ່າງອ່ອນໂຍນແລະລະມັດລະວັງ. ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຊ້ຳການກະທຳນັ້ນໜຶ່ງຫຼືສອງເທື່ອເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງຂ້ອຍເອງ. ຈາກນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ຍົກຝາປິດຂຶ້ນເພື່ອກວດສອບເນື້ອໃນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ຂ້ອຍຍັງຄົງໂນ້ມຕົວຢູ່ເທິງໂຕະເງິນທີ່ເປີດຢູ່ເມື່ອ Flora Ackroyd ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ. ມີຄົນຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ມັກ Flora Ackroyd, ແຕ່ 34 ບໍ່ມີໃຜສາມາດຊົມເຊີຍນາງໄດ້. ແລະກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງນາງນາງສາມາດມີສະເໜ່ຫຼາຍ. ສິ່ງທຳອິດທີ່ເຈົ້າສັງເກດເຫັນກ່ຽວກັບນາງແມ່ນຄວາມງາມພິເສດຂອງນາງ. ນາງມີຜົມສີທອງອ່ອນທີ່ແທ້ຈິງແບບ Scandinavian. ຕາຂອງນາງເປັນສີຟ້າ—ສີຟ້າຄືກັບນ້ຳຂອງ Norwegian fiord, ແລະຜິວຂອງນາງເປັນຄຣີມແລະກຸຫຼາບ. ນາງມີບ່າໄຫລ່ກ້ວາງແບບເດັກຊາຍແລະສະໂພກທີ່ລຽວບາງ. ແລະກັບຄົນເຈັບທີ່ເມື່ອຍລ້າ, ມັນເປັນການຟື້ນຟູທີ່ຈະພົບກັບສຸຂະພາບທີ່ສົມບູນແບບນີ້. ເດັກຍິງອັງກິດທີ່ງ່າຍດາຍ—ຂ້ອຍອາດຈະລ້າສະໄໝ, ແຕ່ຂ້ອຍຄິດວ່າສິ່ງທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນຍາກທີ່ຈະເອົາຊະນະ. Flora ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຂ້ອຍຢູ່ທີ່ໂຕະເງິນ, ແລະໄດ້ສະແດງຄວາມສົງໄສທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງວ່າ King Charles I ຈະເຄີຍໃສ່ເກີບເດັກນ້ອຍນັ້ນ. “ແລະບໍ່ວ່າກໍຕາມ,” Miss Flora ກ່າວຕໍ່ໄປ, “ການເຮັດໃຫ້ເປັນເລື່ອງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບສິ່ງຕ່າງໆເພາະມີຄົນໃສ່ຫຼືໃຊ້ມັນເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍສຳລັບຂ້ອຍ. ດຽວນີ້ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ຫຼືໃຊ້ມັນ. ປາກກາທີ່ George Eliot ໃຊ້ຂຽນ —ສິ່ງທີ່ຄ້າຍຄືກັນນັ້ນ—ດີ, ມັນເປັນພຽງແຕ່ປາກກາເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າເຈົ້າມັກ George Eliot ແທ້, ເປັນຫຍັງບໍ່ເອົາ ໃນສະບັບລາຄາຖືກແລະອ່ານມັນ.” The Mill on the Floss The Mill on the Floss “ຂ້ອຍຄິດວ່າເຈົ້າບໍ່ເຄີຍອ່ານສິ່ງທີ່ລ້າສະໄໝແບບນີ້, Miss Flora?” “ເຈົ້າຄິດຜິດແລ້ວ, ດຣ. Sheppard. ຂ້ອຍຮັກ .” The Mill on the Floss ຂ້ອຍດີໃຈທີ່ໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ. ສິ່ງທີ່ຜູ້ຍິງໜຸ່ມອ່ານໃນທຸກມື້ນີ້ແລະອ້າງວ່າມ່ວນຊື່ນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢ້ານ. “ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ອວຍພອນໃຫ້ຂ້ອຍເລີຍ, ດຣ. Sheppard,” Flora ກ່າວ. “ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນບໍ?” ນາງໄດ້ຍື່ນມືຊ້າຍອອກ. ຢູ່ເທິງນິ້ວນາງທີສາມມີໄຂ່ມຸກດ່ຽວທີ່ຖືກຕິດຢ່າງສວຍງາມ. “ຂ້ອຍຈະແຕ່ງງານກັບ Ralph, ເຈົ້າຮູ້,” ນາງເວົ້າຕໍ່ໄປ. “ທ່ານລຸງດີໃຈຫຼາຍ. ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢູ່ໃນຄອບຄົວ, ເຈົ້າຮູ້.” ຂ້ອຍໄດ້ເອົາມືທັງສອງຂ້າງຂອງນາງມາໃສ່ມືຂອງຂ້ອຍ. “ທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ,” ຂ້ອຍເວົ້າ, “ຂ້ອຍຫວັງວ່າເຈົ້າຈະມີຄວາມສຸກຫຼາຍ.” “ພວກເຮົາໄດ້ໝັ້ນກັນມາປະມານໜຶ່ງເດືອນແລ້ວ,” Flora ກ່າວຕໍ່ໄປດ້ວຍສຽງທີ່ເຢັນສະບັກຂອງນາງ, “ແຕ່ມັນໄດ້ຖືກປະກາດເມື່ອວານນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ທ່ານລຸງຈະສ້ອມແປງ Cross-stones, ແລະໃຫ້ມັນແກ່ພວກເຮົາເພື່ອອາໄສຢູ່, ແລະພວກເຮົາຈະແຕ່ງຕົວເປັນຊາວກະສິກອນ. ຕາມຄວາມເປັນຈິງ, ພວກເຮົາຈະລ່າສັດຕະຫຼອດລະດູໜາວ, ຕົວເມືອງສຳລັບລະດູການ, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄປເຮືອຢັອດ. ຂ້ອຍຮັກທະເລ. ແລະ, ແນ່ນອນ, ຂ້ອຍຈະເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຍິ່ງໃນເລື່ອງຂອງການເປັນຄູບາອາຈານ, ແລະເຂົ້າຮ່ວມການປະຊຸມຂອງແມ່ທຸກຄັ້ງ.” ຕອນນັ້ນທ່ານນາງ Ackroyd ໄດ້ຍ່າງເຂົ້າມາ, ເຕັມໄປດ້ວຍການຂໍໂທດທີ່ມາສາຍ. ຂ້ອຍຕ້ອງເວົ້າວ່າຂ້ອຍກຽດຊັງທ່ານນາງ Ackroyd. ນາງເປັນຕ່ອງໂສ້ແລະແຂ້ວແລະກະດູກທັງໝົດ. ຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ໜ້າພໍໃຈທີ່ສຸດ. ນາງມີຕາສີຟ້າທີ່ເປັນຫີນອ່ອນຂະໜາດນ້ອຍ, ແລະບໍ່ວ່າຄຳເວົ້າຂອງນາງຈະຟົດຟື້ນພຽງໃດ, ຕາເຫຼົ່ານັ້ນຂອງນາງກໍຍັງຄົງຄາດຄະເນຢ່າງເຢັນສະຫງົບ. ຂ້ອຍໄດ້ເຂົ້າໄປຫານາງ, ປະໄວ້ Flora ຢູ່ຂ້າງປ່ອງຢ້ຽມ. ນາງໄດ້ໃຫ້ຂ້ອຍໜຶ່ງກຳມືຂອງຂໍ້ກະດູກແລະແຫວນປະສົມກັນເພື່ອບີບ, ແລະໄດ້ເລີ່ມເວົ້າຢ່າງຟົດຟື້ນ. ເຈົ້າໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບການໝັ້ນຂອງ Flora ແລ້ວບໍ່? ເໝາະສົມໃນທຸກດ້ານ. ເດັກໜຸ່ມທີ່ຮັກໄດ້ຕົກຫລຸມຮັກຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດ. ຄູ່ທີ່ສົມບູນແບບດັ່ງກ່າວ, ລາວຊ້ຳແລະນາງກໍງາມ. “ຂ້ອຍບອກເຈົ້າບໍ່ໄດ້, ທ່ານໝໍທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ, ຄວາມโล่งໃຈສຳລັບຫົວໃຈຂອງແມ່.” ທ່ານນາງ Ackroyd ໄດ້ຖອນຫາຍໃຈ—ເປັນການສະແດງຄວາມຮູ້ຄຸນຕໍ່ຫົວໃຈຂອງແມ່ຂອງນາງ, ໃນຂະນະທີ່ຕາຂອງນາງຍັງຄົງສັງເກດເບິ່ງຂ້ອຍຢ່າງສະຫຼາດ. “ຂ້ອຍກຳລັງຄິດຢູ່. ເຈົ້າເປັນໝູ່ເກົ່າຂອງ Roger ທີ່ຮັກຫຼາຍ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າລາວໄວ້ວາງໃຈການຕັດສິນຂອງເຈົ້າຫຼາຍປານໃດ. ມັນຍາກຫຼາຍສຳລັບຂ້ອຍ—ໃນຖານະຂອງຂ້ອຍ, ໃນຖານະແມ່ໝ້າຍຂອງ Cecil ທີ່ໜ້າສົງສານ. ແຕ່ມີສິ່ງທີ່ໜ້າຮຳຄານຫຼາຍ—ການຕັ້ງຖິ່ນຖານ, ເຈົ້າຮູ້—ທັງໝົດນັ້ນ. ຂ້ອຍເຊື່ອໝົດໃຈວ່າ Roger ຕັ້ງໃຈຈະຕັ້ງຖິ່ນຖານໃຫ້ Flora ທີ່ຮັກ, ແຕ່, ດັ່ງທີ່ເຈົ້າຮູ້, ລາວເປັນຄົນທີ່ ແປກກ່ຽວກັບເງິນ. ຫຼາຍຄົນກໍເປັນແບບນັ້ນ, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ, ໃນບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນຜູ້ນຳໃນອຸດສາຫະກຳ. ຂ້ອຍໄດ້ຄິດ, ເຈົ້າຮູ້, ວ່າເຈົ້າສາມາດ ລາວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ບໍ? Flora ຮັກເຈົ້າຫຼາຍ. ພວກເຮົາຮູ້ສຶກວ່າເຈົ້າເປັນໝູ່ເກົ່າແທ້, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະຮູ້ຈັກເຈົ້າໄດ້ພຽງແຕ່ສອງປີກວ່າເທົ່ານັ້ນ.” ເລັກນ້ອຍ ລອງ ຄຳເວົ້າທີ່ເປັນຄຳເວົ້າຂອງທ່ານນາງ Ackroyd ໄດ້ຖືກຕັດສັ້ນລົງເມື່ອປະຕູຫ້ອງຮັບແຂກເປີດອອກອີກເທື່ອໜຶ່ງ. ຂ້ອຍດີໃຈທີ່ໄດ້ຮັບການຂັດຂວາງ. ຂ້ອຍກຽດຊັງການເຂົ້າໄປແຊກແຊງໃນເລື່ອງຂອງຄົນອື່ນ, ແລະຂ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຈັດການກັບ Ackroyd ກ່ຽວກັບເລື່ອງການຕັ້ງຖິ່ນຖານຂອງ Flora. ໃນອີກນາທີໜຶ່ງຂ້ອຍຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ບອກທ່ານນາງ Ackroyd ວ່າມັນເປັນແນວນັ້ນ. “ເຈົ້າຮູ້ຈັກ Major Blunt, ບໍ່ແມ່ນບໍ, ທ່ານໝໍ?” “ແມ່ນແລ້ວ, ແນ່ນອນ,” ຂ້ອຍເວົ້າ. ຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກ Hector Blunt—ຢ່າງໜ້ອຍກໍໂດຍຊື່ສຽງ. ລາວໄດ້ຍິງສັດປ່າຫຼາຍກວ່າຜູ້ຊາຍຄົນໃດໃນໂລກໃນສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ໜ້າເປັນໄປໄດ້, ຂ້ອຍຄິດວ່າ. ເມື່ອເຈົ້າກ່າວເຖິງລາວ, ຜູ້ຄົນເວົ້າວ່າ: “Blunt—ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງຜູ້ຊາຍທີ່ລ່າສັດໃຫຍ່, ບໍ່ແມ່ນບໍ?” ຄວາມເປັນມິດຂອງລາວກັບ Ackroydໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍສົງໄສຢູ່ສະເໝີ. ຜູ້ຊາຍສອງຄົນນີ້ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. Hector Blunt ອາດຈະອ່ອນກວ່າ Ackroyd 5 ປີ. ພວກເຂົາໄດ້ເປັນໝູ່ກັນ 37 ໃນຊ່ວງຕົ້ນຂອງຊີວິດ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າທາງຂອງພວກເຂົາຈະແຕກຕ່າງກັນ, ຄວາມເປັນມິດກໍຍັງຄົງຢູ່. ປະມານປີລະຄັ້ງ Blunt ໃຊ້ເວລາສອງອາທິດຢູ່ Fernly, ແລະຫົວຂອງສັດໃຫຍ່ທີ່ໜ້າຕື່ນຕາຕື່ນໃຈດ້ວຍເຂົາຫຼາຍອັນທີ່ຈ້ອງເບິ່ງເຈົ້າທັນທີທີ່ເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນປະຕູໜ້າ, ເປັນເຄື່ອງເຕືອນຖາວອນເຖິງຄວາມເປັນມິດນັ້ນ. Blunt ໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງໃນຕອນນີ້ດ້ວຍການຍ່າງແບບອ່ອນໂຍນ, ໝັ້ນຄົງ, ແຕ່ອ່ອນນຸ້ມແບບພິເສດຂອງລາວ. ລາວເປັນຜູ້ຊາຍຂະໜາດກາງ, ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງແຂງແຮງແລະຂ້ອນຂ້າງເຕັ້ມໄປດ້ວຍ. ໃບໜ້າຂອງລາວເປັນສີແດງເກືອບຄືໝາກກອກ, ແລະບໍ່ມີການສະແດງອອກເປັນພິເສດ. ລາວມີຕາສີຟ້າອ່ອນທີ່ໃຫ້ຄວາມປະທັບໃຈວ່າກຳລັງເບິ່ງສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ຫ່າງໄກຫຼາຍ. ລາວເວົ້າໜ້ອຍ, ແລະສິ່ງທີ່ລາວເວົ້າກໍເວົ້າຢ່າງກະຕຸກກະຕັກ, ດັງຄືຄຳເວົ້າຖືກບັງຄັບອອກຈາກລາວໂດຍບໍ່ເຕັມໃຈ. ລາວໄດ້ເວົ້າໃນຕອນນີ້: “ສະບາຍດີ, Sheppard?” ໃນແບບທີ່ເປັນອັນຂາດບໍ່ໄດ້ຂອງລາວ, ແລະຈາກນັ້ນຢືນກົງໜ້າເຕົາໄຟເບິ່ງຂ້າມຫົວຂອງພວກເຮົາຄືວ່າລາວເຫັນສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈຫຼາຍເກີດຂຶ້ນຢູ່ Timbuctoo. “Major Blunt,” Flora ກ່າວ, “ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ເຈົ້າບອກຂ້ອຍກ່ຽວກັບສິ່ງຂອງອາຟริกาເຫຼົ່ານີ້. ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າເຈົ້າຮູ້ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ.” ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ Hector Blunt ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ກຽດຊັງຜູ້ຍິງ, ແຕ່ຂ້ອຍສັງເກດເຫັນວ່າລາວເຂົ້າຮ່ວມກັບ Flora ຢູ່ທີ່ໂຕະເງິນດ້ວຍສິ່ງທີ່ອາດຈະຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຄວາມກະຕືລົ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ໂນ້ມຕົວລົງເທິງມັນຮ່ວມກັນ. ຂ້ອຍຢ້ານວ່າທ່ານນາງ Ackroyd ຈະເລີ່ມເວົ້າກ່ຽວກັບການຕັ້ງຖິ່ນຖານອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າຄຳເວົ້າສັ້ນໆກ່ຽວກັບຖົ່ວຫວານຊະນິດໃໝ່. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າມີຖົ່ວຫວານຊະນິດໃໝ່ເພາະ ໄດ້ບອກຂ້ອຍໃນເຊົ້າມື້ນັ້ນ. 38 ທ່ານນາງ Ackroyd ບໍ່ຮູ້ຫຍັງກ່ຽວກັບການປູກພືດສວນ, ແຕ່ນາງເປັນປະເພດຂອງຜູ້ຍິງທີ່ມັກເບິ່ງຄືວ່າຮູ້ດີກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ຂອງວັນ, ແລະນາງກໍອ່ານ ເຊັ່ນກັນ. ພວກເຮົາໄດ້ສາມາດສົນທະນາຢ່າງມີສະຕິປັນຍາຈົນກວ່າ Ackroyd ແລະເລຂາທິການຂອງລາວໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກເຮົາ, ແລະທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ Parker ໄດ້ປະກາດຄ່ຳ. Daily Mail Daily Mail ບ່ອນນັ່ງຂອງຂ້ອຍທີ່ໂຕະແມ່ນຢູ່ລະຫວ່າງທ່ານນາງ Ackroyd ແລະ Flora. Blunt ຢູ່ຂ້າງອື່ນຂອງທ່ານນາງ Ackroyd, ແລະ Geoffrey Raymond ຢູ່ຂ້າງລາວ. ຄ່ຳບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ເບີກບານມ່ວນຊື່ນ. Ackroyd ໄດ້ສະແດງຄວາມກັງວົນຢ່າງຈະແຈ້ງ. ລາວເບິ່ງບໍ່ດີ, ແລະກິນໜ້ອຍໜຶ່ງ. ທ່ານນາງ Ackroyd, Raymond, ແລະຂ້ອຍໄດ້ຮັກສາການສົນທະນາໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ. Flora ເບິ່ງຄືວ່າໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຄວາມຊຶມເສົ້າຂອງລຸງຂອງນາງ, ແລະ Blunt ໄດ້ກັບຄືນສູ່ຄວາມງຽບສະຫງົບປົກກະຕິຂອງລາວ. ທັນທີຫຼັງຈາກຄ່ຳ Ackroyd ໄດ້ຈັບແຂນຂອງຂ້ອຍແລະໄດ້ພາຂ້ອຍໄປຫາຫ້ອງການຂອງລາວ. “ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ກິນກາເຟແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກລົບກວນອີກ,” ລາວໄດ້ອະທິບາຍ. “ຂ້ອຍໄດ້ບອກ Raymond ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກຂັດຈັງຫວະ.” ຂ້ອຍໄດ້ສຶກສາລາວຢ່າງງຽບໆໂດຍບໍ່ໄດ້ສະແດງອອກແນວນັ້ນ. ລາວໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຢ່າງຊັດເຈນຈາກຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ຮຸນແຮງບາງຢ່າງ. ເປັນເວລາໜຶ່ງຫຼືສອງນາທີລາວໄດ້ຍ່າງຂຶ້ນລົງໃນຫ້ອງ, ຈາກນັ້ນ,
