THE MURDER OF ROGER ACKROYD - DINNER AT FERNLY Astounding Stories of Super-Science October 2022, by Astounding Stories is part of HackerNoon’s Book Blog Post series. You can jump to any chapter in this book . here Astounding Stories of Super-Science October 2022: THE MURDER OF ROGER ACKROYD - DINNER AT FERNLY By Agatha Christie ມັນເປັນພຽງສອງສາມນາທີກ່ອນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງເຈັດໂມງເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກົດປຸ່ມປະຕູໜ້າຂອງ Fernly Park. ປະຕູໄດ້ຖືກເປີດອອກຢ່າງວ່ອງໄວໂດຍ Parker, ຜູ້ຮັບໃຊ້. ຄືນນັ້ນເປັນຄືນທີ່ດີຫຼາຍຈົນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຍ່າງໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໂຖງໃຫຍ່ ແລະ Parker ໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງຂ້າພະເຈົ້າອອກ. ຕອນນັ້ນເລຂາຂອງ Ackroyd, ຜູ້ຊາຍໜຸ່ມທີ່ໜ້າຮັກຊື່ Raymond, ໄດ້ຜ່ານໂຖງໄປຫາຫ້ອງການຂອງ Ackroyd, ມືເຕັມໄປດ້ວຍເອກະສານ. “ສະບາຍດີຕອນແລງ, ທ່ານໝໍ. ມາຮັບປະທານອາຫານແລງບໍ? ຫຼືນີ້ເປັນການໄປຫາທາງການແພດ?” ອັນສຸດທ້າຍແມ່ນການອ້າງອີງເຖິງຖົງສີດຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງໄວ້ເທິງໜ້າເອິກໄມ້ໂອ້ກ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍວ່າຂ້າພະເຈົ້າຄາດວ່າຈະໄດ້ຮັບການເອີ້ນໄປກໍລະນີເກີດລູກໃນທຸກເວລາ, ສະນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ມາພ້ອມສຳລັບການໂທສຸກເສີນ. Raymond ໄດ້ພະຍັກໜ້າ, ແລະ ໄດ້ສືບຕໍ່ໄປ, ເອີ້ນຂ້າມບ່າວ່າ:— “ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຮັບແຂກ. ເຈົ້າຮູ້ທາງ. ພວກຜູ້ຍິງຈະລົງມາໃນອີກບໍ່ດົນ. ຂ້ອຍຕ້ອງເອົາເອກະສານເຫຼົ່ານີ້ໄປໃຫ້ທ່ານ Ackroyd, ແລະ ຂ້ອຍຈະບອກລາວວ່າເຈົ້າມາແລ້ວ.” ເມື່ອ Raymond ປະກົດຕົວ, Parker ໄດ້ອອກໄປ, ສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ຄົນດຽວໃນໂຖງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປັບຜູກຄໍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເບິ່ງໃນກະຈົກໃຫຍ່ທີ່ແຂວນຢູ່, ແລະ ໄດ້ໄປຫາປະຕູ32 ທີ່ຢູ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າໂດຍກົງ, ເຊິ່ງ, ຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້, ມັນແມ່ນປະຕູຂອງຫ້ອງຮັບແຂກ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັງເກດ, ຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຫັນມືຈັບ, ມີສຽງດັງອອກມາຈາກພາຍໃນ—ສຽງປິດປ່ອງຢ້ຽມ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບັນທຶກໄວ້, ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະເວົ້າ, ຢ່າງເປັນກົນໄກ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ກັບມັນໃນເວລານັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປີດປະຕູ ແລະ ເຂົ້າໄປ. ຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດແນວນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າເກືອບຈະຊົນກັບທ່ານນາງ Russell, ຜູ້ທີ່ກຳລັງອອກມາ. ພວກເຮົາທັງສອງໄດ້ຂໍໂທດ. ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ສຶກປະເມີນຄຸນຄ່າຂອງແມ່ບ້ານ ແລະ ຄິດວ່າລາວເປັນຜູ້ຍິງທີ່ງາມພຽງໃດ, ທີ່ຈິງແລ້ວ, ຍັງຄົງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ຜົມສີເຂັ້ມຂອງນາງບໍ່ມີເສັ້ນຜົມສີເທົາ, ແລະ ເມື່ອລາວມີສີສັນ, ດັ່ງທີ່ລາວມີໃນຕອນນີ້, ຄຸນນະພາບທີ່ເຄັ່ງຄັດຂອງຮູບລັກສະນະຂອງນາງບໍ່ໄດ້ປາກົດຊັດເຈນປານໃດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສົງໄສຢ່າງບໍ່ຮູ້ຕົວວ່າລາວອອກໄປບໍ, ເພາະວ່າລາວກຳລັງຫາຍໃຈແຮງ, ຄືກັບວ່າລາວກຳລັງແລ່ນ. “ຂ້ອຍຂໍໂທດ, ຂ້ອຍມາໄວໜ້ອຍໜຶ່ງ,” ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າ. “ໂອ້! ຂ້ອຍບໍ່ຄິດແນວນັ້ນ. ມັນໄດ້ຜ່ານເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງເຈັດໂມງໄປແລ້ວ, ທ່ານໝໍ Sheppard.” ນາງໄດ້ຢຸດໜຶ່ງນາທີກ່ອນທີ່ຈະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍ—ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າຈະມາຮັບປະທານອາຫານແລງຄືນນີ້. ທ່ານ Ackroyd ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງມັນ.” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມປະທັບໃຈທີ່ບໍ່ຊັດເຈນວ່າການຮັບປະທານອາຫານແລງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນເຮັດໃຫ້ນາງບໍ່ພໍໃຈໃນທາງໃດທາງໜຶ່ງ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດຈິນຕະນາການໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງ. “ຫົວເຂົ່າເປັນແນວໃດ?” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມ. “ຄືເກົ່າ, ຂອບໃຈ, ທ່ານໝໍ. ຂ້ອຍຕ້ອງໄປດຽວນີ້. ທ່ານນາງ Ackroyd ຈະລົງມາໃນອີກບໍ່ດົນ. ຂ້ອຍ—ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເຂົ້າມາທີ່ນີ້ເພື່ອເບິ່ງວ່າດອກໄມ້ເປັນແນວໃດ.” ນາງໄດ້ອອກຈາກຫ້ອງໄປຢ່າງໄວວາ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍ່າງໄປຫາປ່ອງຢ້ຽມ33 , ສົງໄສກ່ຽວກັບຄວາມປາດຖະໜາຂອງນາງທີ່ຈະອະທິບາຍການມີຢູ່ຂອງນາງໃນຫ້ອງ. ຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດແນວນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່, ແນ່ນອນ, ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະຮູ້ຕະຫຼອດເວລາ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ກັບມັນ, ນັ້ນຄື, ປ່ອງຢ້ຽມເປັນປ່ອງຢ້ຽມຍາວເປີດອອກສູ່ລະບຽງ. ສຽງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ, ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ສາມາດເປັນສຽງຂອງປ່ອງຢ້ຽມຖືກປິດໄດ້. ຢ່າງບໍ່ສົນໃຈ, ແລະ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫລຸດພົ້ນຈາກຄວາມຄິດທີ່ເຈັບປວດຫຼາຍກ່ວາເຫດຜົນອື່ນໃດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງບັນເທີງດ້ວຍການພະຍາຍາມຄາດເດົາສິ່ງທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດສຽງດັ່ງກ່າວ. ຖ່ານໃສ່ໄຟ? ບໍ່, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງປະເພດນັ້ນເລີຍ. ດຶງລິ້ນຊັກຂອງຕູ້? ບໍ່, ບໍ່ແມ່ນແນວນັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ສາຍຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກດຶງດູດໂດຍສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ, ຖືກເອີ້ນວ່າໂຕະເງິນ, ຝາປິດຂອງມັນຍົກຂຶ້ນ, ແລະ ຜ່ານແກ້ວທີ່ເຈົ້າສາມາດເຫັນສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຫາໂຕະນັ້ນ, ສຶກສາສິ່ງຕ່າງໆ. ມີເຄື່ອງເງິນເກົ່າໜຶ່ງຫຼືສອງຊິ້ນ, ເກີບເດັກນ້ອຍເປັນຂອງ King Charles the First, ຮູບປັ້ນຫີນຄຳຈີນ, ແລະ ວັດຖຸບູຮານ ແລະ ວັດຖຸທີ່ມາຈາກອາຟຣິກາຈຳນວນໜຶ່ງ. ຕ້ອງການທີ່ຈະສຶກສາຮູບປັ້ນຫີນຄຳອັນໜຶ່ງຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍົກຝາປິດຂຶ້ນ. ມັນໄດ້ລົ່ນອອກຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຕົກລົງ. ທັນທີຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູ້ສຽງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ. ມັນແມ່ນຝາປິດໂຕະອັນດຽວກັນນີ້ທີ່ຖືກປິດຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະ ລະມັດລະວັງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຊ້ຳການກະທຳນັ້ນໜຶ່ງຫຼືສອງເທື່ອເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງຕົນເອງ. ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍົກຝາປິດຂຶ້ນເພື່ອສຶກສາສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງໂຄ້ງຕົວຢູ່ເທິງໂຕະເງິນທີ່ເປີດຢູ່ເມື່ອ Flora Ackroyd ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ. ຫຼາຍຄົນບໍ່ມັກ Flora Ackroyd, ແຕ່34 ບໍ່ມີໃຜສາມາດຊົມເຊີຍນາງໄດ້. ແລະ ຕໍ່ກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງນາງ, ນາງສາມາດມີສະເໜ່ຫຼາຍ. ສິ່ງທຳອິດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າປະທັບໃຈກ່ຽວກັບນາງແມ່ນຄວາມງາມທີ່ໜ້າອັດສະຈັນຂອງນາງ. ນາງມີຜົມສີຄຳອ່ອນຄືກັບ Scandinavian. ຕາຂອງນາງເປັນສີຟ້າ—ສີຟ້າຄືກັບນ້ຳໃນຟອດຂອງນໍເວ, ແລະ ຜິວໜັງຂອງນາງເປັນຄຣີມ ແລະ ກຸຫລາບ. ນາງມີບ່າໄຫລ່ເປັນສີ່ຫຼ່ຽມຄືກັບເດັກຊາຍ ແລະ ສະໂພກທີ່ບາງ. ແລະ ຕໍ່ກັບທ່ານໝໍທີ່ເມື່ອຍລ້າ, ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສົດຊື່ນຫຼາຍທີ່ຈະພົບກັບສຸຂະພາບທີ່ສົມບູນແບບດັ່ງກ່າວ. ສາວອັງກິດທີ່ງ່າຍດາຍ, ຊື່ສັດ—ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະເປັນຄົນລ້າສະໄໝ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າສິ່ງຂອງແທ້ຈິງສາມາດເອົາຊະນະໄດ້ຍາກ. Flora ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໂຕະເງິນ, ແລະ ໄດ້ສະແດງຄວາມສົງໄສທີ່ບໍ່ເຊື່ອຖືວ່າ King Charles I ເຄີຍໃສ່ເກີບເດັກນ້ອຍ. “ແລະ ບໍ່ວ່າແນວໃດກໍ່ຕາມ,” ທ່ານນາງ Flora ກ່າວຕໍ່ໄປ, “ການເອົາໃຈໃສ່ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເພາະວ່າບາງຄົນໃສ່ຫຼືໃຊ້ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍສໍາລັບຂ້ອຍ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ຫຼືໃຊ້ພວກມັນໃນຕອນນີ້. ປາກກາທີ່ George Eliot ໃຊ້ຂຽນ The Mill on the Floss —ສິ່ງນັ້ນ—ດີ, ມັນພຽງແຕ່ເປັນປາກກາເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າເຈົ້າຢາກຮູ້ກ່ຽວກັບ George Eliot, ເປັນຫຍັງບໍ່ຊື້ The Mill on the Floss ໃນສະບັບລາຄາຖືກແລະອ່ານມັນ.” “ຂ້ອຍຄິດວ່າເຈົ້າບໍ່ເຄີຍອ່ານສິ່ງເກົ່າແກ່ແບບນັ້ນ, ທ່ານນາງ Flora?” “ເຈົ້າເວົ້າຜິດ, ທ່ານໝໍ Sheppard. ຂ້ອຍຮັກ The Mill on the Floss.” ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກດີໃຈທີ່ໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ. ສິ່ງທີ່ສາວໆອ່ານໃນທຸກວັນນີ້ແລະອ້າງວ່າພວກເຂົາ enjoys ມັນ, ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານ. “ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຊົມເຊີຍຂ້ອຍເທື່ອ, ທ່ານໝໍ Sheppard,” Flora ກ່າວ. “ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນຂ່າວບໍ?” ນາງໄດ້ຍື່ນມືຊ້າຍຂອງນາງອອກ. ຢູ່ເທິງນິ້ວມືທີສາມຂອງມັນແມ່ນໄຂ່ມຸກດຽວທີ່ຖືກຕັ້ງຢ່າງປະณีດ. “ຂ້ອຍຈະແຕ່ງງານກັບ Ralph, ເຈົ້າຮູ້,” ນາງເວົ້າຕໍ່ໄປ. “ລຸງມີຄວາມຍິນດີຫຼາຍ. ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢູ່ໃນຄອບຄົວ, ເຈົ້າຮູ້.” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບມືທັງສອງຂອງນາງ. “ທີ່ຮັກ, ຂ້ອຍຫວັງວ່າເຈົ້າຈະມີຄວາມສຸກຫຼາຍ,” ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າ. “ພວກເຮົາໄດ້ໝັ້ນກັນມາປະມານໜຶ່ງເດືອນແລ້ວ,” Flora ກ່າວຕໍ່ໄປດ້ວຍສຽງເຢັນໆຂອງນາງ, “ແຕ່ມັນໄດ້ຖືກປະກາດເມື່ອວານນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ລຸງຈະປັບປຸງ Cross-stones, ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່, ແລະ ພວກເຮົາຈະປອມຕົວວ່າເປັນຊາວກະສິກອນ. ທີ່ຈິງແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະລ່າສັດຕະຫຼອດລະດູໜາວ, ໄປຕົວເມືອງໃນລະດູການ, ແລະ ຈາກນັ້ນໄປຂີ່ເຮືອ. ຂ້ອຍຮັກທະເລ. ແລະ, ແນ່ນອນ, ຂ້ອຍຈະມີຄວາມສົນໃຈຫຼາຍໃນເລື່ອງຂອງບ້ານ, ແລະເຂົ້າຮ່ວມການປະຊຸມແມ່ທຸກຄັ້ງ.” ຕອນນັ້ນ ທ່ານນາງ Ackroyd ໄດ້ເຂົ້າມາ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄຳຂໍໂທດທີ່ມາຊ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າວ່າຂ້າພະເຈົ້າກຽດຊັງ ທ່ານນາງ Ackroyd. ນາງແມ່ນທັງໝົດຕ່ອງໂສ້, ແຂ້ວ, ແລະ ກະດູກ. ເປັນຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ໜ້າພໍໃຈທີ່ສຸດ. ນາງມີຕາສີຟ້າຂະໜາດນ້ອຍຄືກັບຫິນກ້ອນ, ແລະ ບໍ່ວ່າຄຳເວົ້າຂອງນາງຈະອ່ອນໂຍນປານໃດ, ຕາຄູ່ຂອງນາງກໍ່ຍັງຄົງຄິດໄລ່ຢ່າງເຢັນສະບາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍ່າງໄປຫານາງ, ປະ Flora ຢູ່ໜ້າຕ່າງ. ນາງໄດ້ໃຫ້ມືທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂໍ້ຕໍ່ ແລະ ແຫວນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບີບ, ແລະ ໄດ້ເລີ່ມເວົ້າຢ່າງຟົດຟື້ນ. ນາງໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບການໝັ້ນຂອງ Flora ແລ້ວບໍ? ເໝາະສົມຫຼາຍໃນທຸກດ້ານ. ພວກເດັກນ້ອຍທີ່ໜ້າຮັກໄດ້ຕົກແຕ່ງກັນຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດທີ່ພົບກັນ. ຄູ່ທີ່ສົມບູນແບບ, ລາວມີສີເຂັ້ມແລະນາງມີສີອ່ອນ. “ຂ້ອຍບອກເຈົ້າບໍ່ໄດ້, ທ່ານໝໍ Sheppard ທີ່ຮັກ, ຄວາມໂລ່ງໃຈສຳລັບຫົວໃຈຂອງແມ່.” ທ່ານນາງ Ackroyd ໄດ້ຖອນຫາຍໃຈ—ເປັນການສະແດງຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຫົວໃຈຂອງແມ່, ໃນຂະນະທີ່ຕາຂອງນາງຍັງຄົງສັງເກດເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງລະມັດລະວັງ. “ຂ້ອຍກຳລັງຄິດຢູ່. ເຈົ້າເປັນໝູ່ເກົ່າຂອງ Roger ທີ່ຮັກ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າລາວໄວ້ວາງໃຈໃນການຕັດສິນຂອງເຈົ້າຫຼາຍປານໃດ. ມັນຍາກຫຼາຍສຳລັບຂ້ອຍ—ໃນຕຳແໜ່ງຂອງຂ້ອຍ, ໃນຖານະເມຍຂອງ Cecil ທີ່ໜ້າສົງສານ. ແຕ່ມີເລື່ອງທີ່ໜ້າລຳຄານຫຼາຍ—ການຕັ້ງຖິ່ນຖານ, ເຈົ້າຮູ້—ທັງໝົດນັ້ນ. ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າRoger ຕັ້ງໃຈຈະຕັ້ງຖິ່ນຖານໃຫ້Flora ທີ່ຮັກ, ແຕ່, ດັ່ງທີ່ເຈົ້າຮູ້, ລາວພຽງແຕ່ ແປກກ່ຽວກັບເງິນ. ຫຼາຍຄົນມັກເຮັດ, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ, ໃນບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນຜູ້ບັນຊາການອຸດສາຫະກຳ. ຂ້ອຍສົງໄສ, ເຈົ້າຮູ້, ຖ້າເຈົ້າສາມາດພຽງແຕ່ ລາວກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ? Flora ຮັກເຈົ້າຫຼາຍ. ພວກເຮົາຮູ້ສຶກວ່າເຈົ້າເປັນໝູ່ເກົ່າ, ເຖິງວ່າພວກເຮົາຈະຮູ້ຈັກເຈົ້າໄດ້ພຽງແຕ່ສອງປີກວ່າ.” leetle sound ວาทศิลปຂອງ ທ່ານນາງ Ackroyd ໄດ້ຖືກຂັດຈັງຫວະເມື່ອປະຕູຫ້ອງຮັບແຂກເປີດອີກຄັ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າດີໃຈກັບການລົບກວນ. ຂ້າພະເຈົ້າກຽດຊັງການເຂົ້າໄປໃນເລື່ອງຂອງຄົນອື່ນ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຕັ້ງໃຈເລີຍທີ່ຈະເຂົ້າຫາ Ackroyd ກ່ຽວກັບເລື່ອງການຕັ້ງຖິ່ນຖານຂອງ Flora. ອີກໜຶ່ງນາທີຂ້າພະເຈົ້າຄົງຈະໄດ້ບອກ ທ່ານນາງ Ackroyd ວ່າ. “ເຈົ້າຮູ້ຈັກ Major Blunt, ບໍ່ແມ່ນບໍ, ທ່ານໝໍ?” “ແມ່ນແລ້ວ,” ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າ. ຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກ Hector Blunt—ຢ່າງໜ້ອຍກໍໂດຍການກ່າວເຖິງ. ລາວໄດ້ຍິງສັດປ່າຫຼາຍໂຕໃນສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍກວ່າຜູ້ຊາຍຄົນໃດກໍ່ຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ. ເມື່ອເຈົ້າກ່າວເຖິງລາວ, ຜູ້ຄົນຈະເວົ້າວ່າ: “Blunt—ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງຜູ້ຊາຍລ່າສັດໃຫຍ່, ບໍ່ແມ່ນບໍ?” ມິດຕະພາບຂອງລາວກັບ Ackroyd ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າງົງໜ້ອຍໜຶ່ງ. ຜູ້ຊາຍທັງສອງຄົນນີ້ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. Hector Blunt ອາດຈະໜຸ່ມກວ່າ Ackroyd 5 ປີ. ພວກເຂົາໄດ້37 ເປັນໝູ່ກັນໃນຕອນຕົ້ນຂອງຊີວິດ, ແລະ ເຖິງວ່າເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາຈະແຕກຕ່າງກັນ, ມິດຕະພາບຍັງຄົງຢູ່. ປະມານທຸກສອງປີ Blunt ຈະໃຊ້ເວລາສອງອາທິດຢູ່ Fernly, ແລະ ຫົວຂອງສັດໃຫຍ່, ພ້ອມດ້ວຍເຂົາຫຼາຍໂຕທີ່ໜ້າອັດສະຈັນໃຈ, ທີ່ຈ້ອງເບິ່ງເຈົ້າທັນທີທີ່ເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນປະຕູໜ້າ, ແມ່ນສິ່ງເຕືອນໃຈຂອງມິດຕະພາບນັ້ນ. Blunt ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໃນຕອນນີ້ດ້ວຍການຍ່າງທີ່ເອກະລັກສະເພາະຂອງລາວ, ທີ່ຈິງຈັງ, ແຕ່ຄ່ອຍໆ. ລາວເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ມີຄວາມສູງປານກາງ, ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງແຂງແຮງແລະຄ่อนຂ້າງໜັກ. ໃບໜ້າຂອງລາວມີສີຄືກັບໄມ້ເນື້ອແດງ, ແລະ ບໍ່ມີການສະແດງອອກທີ່ເປັນເອກກະລັກ. ລາວມີຕາສີເທົາທີ່ເຮັດໃຫ້ມີຄວາມປະທັບໃຈວ່າກຳລັງສັງເກດເບິ່ງສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ໄກໆ. ລາວເວົ້າໜ້ອຍ, ແລະ ສິ່ງທີ່ລາວເວົ້າກໍ່ອອກມາຢ່າງກະຕຸກ, ຄືກັບວ່າຄຳເວົ້າຖືກບັງຄັບອອກຈາກລາວໂດຍບໍ່ເຕັມໃຈ. ລາວເວົ້າໃນຕອນນີ້: “ເຈົ້າເປັນແນວໃດ, Sheppard?” ດ້ວຍວິທີທີ່ບໍ່ມີສຽງຂອງລາວ, ແລະ ຈາກນັ້ນໄດ້ຢືນຂຶ້ນຢ່າງແໜ້ນໜາຢູ່ທາງໜ້າເຕົາໄຟ, ສັງເກດເບິ່ງເໜືອຫົວຂອງພວກເຮົາ, ຄືກັບວ່າລາວເຫັນສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈເກີດຂຶ້ນຢູ່ Timbuctoo. “Major Blunt, ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ເຈົ້າບອກຂ້ອຍກ່ຽວກັບສິ່ງຂອງອາຟຣິກາເຫຼົ່ານີ້. ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າເຈົ້າຮູ້ວ່າພວກມັນແມ່ນຫຍັງ,” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ Hector Blunt ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ກຽດຊັງຜູ້ຍິງ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັງເກດເຫັນວ່າລາວໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Flora ຢູ່ໂຕະເງິນດ້ວຍສິ່ງທີ່ອາດຈະຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຄວາມວ່ອງໄວ. ພວກເຂົາໄດ້ໂຄ້ງລົງເທິງນັ້ນນຳກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າ ທ່ານນາງ Ackroyd ຈະເລີ່ມເວົ້າກ່ຽວກັບການຕັ້ງຖິ່ນຖານອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າສອງສາມຄຳຢ່າງຮີບຮ້ອນກ່ຽວກັບດອກໄມ້ຊະນິດໃໝ່. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າມີດອກໄມ້ຊະນິດໃໝ່ເພາະວ່າ ໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າໃນຕອນເຊົ້ານັ້ນ.38 ທ່ານນາງ Ackroyd ບໍ່ຮູ້ຫຍັງກ່ຽວກັບການປູກພືດສວນ, ແຕ່ນາງເປັນປະເພດຂອງຜູ້ຍິງທີ່ມັກຈະເບິ່ງຄືວ່າຮູ້ດີກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ຂອງວັນນັ້ນ, ແລະ ນາງກໍອ່ານ ເຊັ່ນກັນ. ພວກເຮົາສາມາດສົນທະນາໄດ້ຢ່າງສະຫຼາດຈົນກວ່າ Ackroyd ແລະ ເລຂາຂອງລາວໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກເຮົາ, ແລະ ທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ Parker ໄດ້ປະກາດອາຫານແລງ. Daily Mail Daily Mail ບ່ອນນັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໂຕະແມ່ນຢູ່ລະຫວ່າງ ທ່ານນາງ Ackroyd ແລະ Flora. Blunt ຢູ່ອີກຂ້າງໜຶ່ງຂອງ ທ່ານນາງ Ackroyd, ແລະ Geoffrey Raymond ຢູ່ຂ້າງລາວ. ອາຫານແລງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ມີຄວາມສຸກ. Ackroyd ໄດ້ມີຄວາມຄິດທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ. ລາວເບິ່ງບໍ່ດີ, ແລະ ກິນໜ້ອຍໜຶ່ງ. ທ່ານນາງ Ackroyd, Raymond, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັກສາການສົນທະນາໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ. Flora ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຄວາມຊຶມເສົ້າຂອງລຸງຂອງນາງ, ແລະ Blunt ໄດ້ກັບຄືນສູ່ການເປັນຄົນງຽບສະຫງົບຂອງລາວ. ຫຼັງຈາກອາຫານແລງທັນທີ Ackroyd ໄດ້ຈັບແຂນຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະພາຂ້າພະເຈົ້າໄປຫ້ອງການຂອງລາວ. “ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ດື່ມກາເຟແລ້ວ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກລົບກວນອີກ,” ລາວໄດ້ອະທິບາຍ. “ຂ້ອຍໄດ້ບອກRaymond ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ.” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຶກສາລາວຢ່າງງຽບໆໂດຍບໍ່ໄດ້ສະແດງອອກແນວນັ້ນ. ລາວໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຊັດເຈນຈາກຄວາມຕື່ນເຕັ້ນອັນຮ້າຍແຮງບາງຢ່າງ. ເປັນເວລາໜຶ່ງຫຼືສອງນາທີລາວໄດ້ຍ່າງຂຶ້ນລົງໃນຫ້ອງ, ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອ Parker ເຂົ້າມາພ້ອມຖາດກາເຟ, ລາວໄດ້ນັ່ງລົງໃນເກົ້າອີ້ໜັງຢູ່ທາງໜ້າເຕົາໄຟ. ຫ້ອງການເປັນຫ້ອງທີ່ສະດວກສະບາຍ. ຕູ້ໜັງສືໄດ້ຕິດກັບຝາໜຶ່ງຂອງມັນ. ເກົ້າອີ້ມີຂະໜາດໃຫຍ່ແລະຫຸ້ມດ້ວຍໜັງສີຟ້າເຂັ້ມ. ໂຕະໃຫຍ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງປ່ອງຢ້ຽມແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະສານທີ່ຖືກຕິດປ້າຍແລະຈັດເກັບຢ່າງເປັນລະບຽບ. ຢູ່ເທິງໂຕະມົນມີວາລະສານແລະໜັງສືກິລາຕ່າງໆ. “ຂ້ອຍໄດ້ຮັບອາການເຈັບກັບຄືນມາຫຼັງຈາກກິນອາຫານບໍ່ດົນມານີ້,” Ackroyd ໄດ້ກ່າວຢ່າງບໍ່ເປັນທາງການ, ເມື່ອລາວເອົາກາເຟໃຫ້ຕົນເອງ. “ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ຢາເມັດຂອງເຈົ້າແກ່ຂ້ອຍອີກ.” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄິດວ່າລາວມີຄວາມກະຕືລືລົ้นທີ່ຈະຖ່າຍທອດຄວາມປະທັບໃຈວ່າການປະຊຸມຂອງພວກເຮົາເປັນການທາງການແພດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼິ້ນຕາມນັ້ນ. “ຂ້ອຍຄິດແນວນັ້ນ. ຂ້ອຍໄດ້ເອົາມານຳ.” “ຜູ້ຊາຍທີ່ດີ. ມອບໃຫ້ຂ້ອຍດຽວນີ້.” “ພວກເຂົາຢູ່ໃນຖົງຂອງຂ້ອຍໃນໂຖງ. ຂ້ອຍຈະເອົາມາ.” Ackroyd ໄດ້ຢຸດຂ້າພະເຈົ້າ. “ຢ່າລົບກວນ. Parker ຈະເອົາມາ. ເອົາຖົງຂອງທ່ານໝໍມາໃຫ້ຂ້ອຍ, Parker?” “ດີຫຼາຍ, ທ່ານເຈົ້າຊາຍ.” Parker ໄດ້ອອກໄປ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະເວົ້າ, Ackroyd ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນ. “ຍັງບໍ່ຮອດເວລາ. ລໍຖ້າ. ເຈົ້າບໍ່ເຫັນວ່າຂ້ອຍກຳລັງກັງວົນຫຼາຍຈົນຂ້ອຍແທບຈະບໍ່ອົດທົນໄດ້?” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແຈ້ງປານນັ້ນ. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈຫຼາຍ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ໜ້າກັງວົນໄດ້ເຂົ້າມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ. Ackroyd ໄດ້ເວົ້າອີກຄັ້ງເກືອບທັນທີ. “ແນ່ໃຈວ່າປ່ອງຢ້ຽມຖືກປິດ, ໄດ້ບໍ?” ລາວໄດ້ຖາມ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມແປກໃຈ, ແລະ ໄດ້ໄປຫາມັນ. ມັນບໍ່ແມ່ນປ່ອງຢ້ຽມຝຣັ່ງ, ແຕ່ເປັນປະເພດຂອງປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເປັນແຖບທຳມະດາ. ຜ້າມ່ານສີຟ້າໜັກໄດ້ຖືກດຶງຢູ່ທາງໜ້າຂອງມັນ, ແຕ່ປ່ອງຢ້ຽມເອງໄດ້ເປີດຢູ່ດ້ານເທິງ. Parker ໄດ້ກັບຄືນເຂົ້າມາໃນຫ້ອງພ້ອມກັບຖົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ. “ບໍ່ເປັນຫຍັງ,” ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າ, ອອກມາໃນຫ້ອງອີກຄັ້ງ. “ເຈົ້າໄດ້ໃສ່ສາຍສຽບແລ້ວບໍ?”
